Sanders Zomeravond: Wat gebeurt er als je als huisarts zelf ongeneeslijk ziek wordt?

Hanne Bergmeijer is jaren lang huisarts geweest in Berkhout. In 1993 landde ze samen met haar man in het West-Friese dorp toen ze de praktijk overnamen. Het stel ging in januari 2021 met pensioen. Hoe kwamen ze in West-Friesland terecht? En hoe gaat ze om met de ruimte die ze nu heeft na al die jaren in het dorp een centrale rol te spelen? 

Het gezin verhuisde naar de regio met drie kinderen. Haar opleiding deed ze meer richting de biblebelt, waar de mentaliteit toch wezenlijk anders was dan die van de directe West-Friezen. “We moesten allebei wel even wennen aan het hele directe van de West-Friezen. Pittig maar als je gewend bent ook fijn. In andere regio’s konden patiënten wel eens doen alsof ze je advies aannamen, maar het dan niet doen. Een West-Fries zegt gewoon, ‘dat ga ik niet doen’. Je weet dan wel meteen waar je staat.”

Tekst gaat door onder de video

Wat gebeurt er eigenlijk als je het beroep dokter als identiteit achter je moet laten? “Ik vroeg het me vooraf wel af, ga ik die status missen? Maar nee, helemaal niet. Het voelt wel gek als je de officiële registratie laat verlopen. Je moet altijd blijven bijscholen en je werkuren registreren, maar als je stopt houdt dat op een gegeven moment op. Dat voelt wel even gek.”

Aan de andere kant van de tafel

Vorig jaar draaide haar rol helemaal om. Ze kreeg de diagnose kanker. Opeens zit ze aan de andere kant van de tafel. “Ik had eigenlijk alleen wat symptomen, maar voelde me niet echt ziek. Maar dan krijg je de diagnose en hoor je ook nog eens dat het niet te genezen is. Toen dacht ik wel: ‘Oke, ik ben 68, wat nu?’ Dat kwam heel hard binnen.”

“Ik heb me geen moment echt ziek gevoeld. Dus ik leef op het ogenblik in twee werelden. Vorig jaar heb ik alle behandelingen doorgelopen. En had ik goede cijfers aan het eind van het jaar. En toen bleek het in maart alweer terug te zijn. Dat kwam wel heel hard binnen. Ik had m’n best gedaan om wat positiever te worden. Als de behandeling zo goed ging en ik me zo goed voel, dan heb ik vast nog wel wat langer dan die korte-termijnvoorspellingen.” 

Het is niet zo dat Hanne haar kennis en ervaring als huisarts liever niet had gehad tijdens haar ziekte. “Ik heb er eigenlijk alleen maar voordeel in gezien dat ik huisarts was.” Ze kon een brug slaan tussen de artsen die haar behandelden, omdat ze wist waar ze tegenaan lopen in de praktijk. Soms moet een arts alleen aan de hand van een telefoontje een besluit nemen. “Ik kon mee overleggen en meedenken met de artsen, dat heeft me wel veel voordeel opgeleverd.”

“Ik ben blij dat ik laatst zeventig jaar ben geworden. Die heb ik nog maar even meegepakt.” Hanne gebruikt haar tijd nu intensiever. De chemotherapie zorgt voor een paar dagen in de maand waarin ze ziek thuis moet blijven. Maar als ze is hersteld van de therapie is er weer ruimte om dingen te doen. “Ik kon altijd wel genieten van het leven, de tuin en het voorjaar. Maar dat gaat nu wel een stukje dieper.”