Bij het woordje asiel dacht ik vroeger aan een opvangplek voor dieren die nergens anders meer terecht konden. Honden vooral. Honden die achterbleven bij het overlijden van hun baas, honden die waren achtergelaten langs snelwegen of vastgebonden aan een boom door mensen die eindelijk ook eens langdurig op vakantie wilden zonder de voortdurende aandacht die door die beesten werd opgeëist. Zielig is het woord dat altijd, ook onuitgesproken, bij het woord asiel past. Asielig dus.
Sedert een aantal jaren zijn het vooral mensen die worden opgevangen omdat ze geen thuis meer hebben. Ook zielig. En wat goed dat vanuit het christendom en diverse andere godsdiensten nog steeds de gedachte wordt doorgegeven dat het opvangen van zielige mensen een activiteit is waarmee punten te verdienen vallen om na je dood een mooi plekje te krijgen in een hemelse asielopvang. Zorg voor een ander betekent dus ook zorgen voor jezelf. Ik ga nu niet voor de zoveelste keer een betoog houden over de noodzaak van asielzoekersopvangbehoeftebevredigingssabotage.
Ik las over problematiek rond de opvang van dieren in een mensenasiel. Het betreft in Hoorn de opvang van Oekraïense vluchtelingen en om de een of andere reden hoef je dat niet heel duidelijk asiel te noemen, omdat ze grotendeels dezelfde opvattingen over geloofszaken hebben en zichtbaar rondlopen met een gezonde witte huidskleur. Deze mensen zitten tijdelijk op een paar plekjes in Hoorn die binnenkort niet meer beschikbaar zijn. Gelukkig komt er een compleet nieuw ingerichte plek voor hen, maar er is een strenge voorwaarde: er mogen daar geen huisdieren worden meegenomen. Van een huisdier afscheid nemen, terwijl je zelf gewoon voort blijft leven en het lieve dier ook nog niets ernstigs mankeert, lijkt vreemd.
Omdat de wethouder dierenopvang-gecombineerd-met-mensenopvangzaken, Niek Heijne, dit zo geregeld wil zien, spring ik niet meteen in een verontwaardigde wat-krijgen-we-noumodus. Wethouder Niek houdt niet van onzinnige uitspraken en besluiten, is mijn ervaring. Waarom dan toch dit besluit? De gemeentelijke reactie is te lezen op de website van de Streekomroep:
“In de gemeentelijke opvanglocatie is het niet toegestaan om huisdieren te houden. Deze regel is niet willekeurig, maar is gebaseerd op belangrijke overwegingen op het gebied van gezondheid, veiligheid en het welzijn van alle bewoners. Zo moet er rekening worden gehouden met mensen met allergieën en met de veiligheid en leefbaarheid binnen een gedeelde woonomgeving. In de sloopwoning stond het vrij om een huisdier te nemen. Maar bij verhuizing naar een gemeentelijke opvanglocatie gelden de regels van de opvanglocatie.”
Wanneer je echter opmerkingen opzoekt over de aanwezigheid van huisdieren in instellingen of asielcentra elders, dan is ook te lezen dat een aanpassing van deze vast wel goed overwogen maatregel prima kan werken en niet heeft geleid tot zeer onwenselijke situaties. Er zijn wel duidelijke regels opgesteld en wat ik las over verschillende opvangplekken is dat er een uitsterfconstructie geldt. Er mogen geen nieuwe dieren komen. In de gevallen van vaste mens-dierrelaties moet wel worden gekeken of de dieren medisch en hygiënisch aan de nodige vereisten voldoen.
Regels zijn er niet voor niets. Sommige regels lijken echter louter bedacht om eventuele, uit de klauwen groeiende, schadeclaims te voorkomen. Met de dreigende financiële afknijpacties vanuit Den Haag in het achterhoofd kan ik me dan levendig voorstellen dat Niek Heijne denkt: dat zal mij toch niet overkomen! Wanneer blijkt dat een Oekraïner met ernstige kattenallergische reacties moet worden opgenomen, kun je er geheid van op aan dat fracties zoals SH/TT gehakt van me willen maken.
Straks zullen de Oekraïense ontheemden een mooie opvangplek hebben, dat staat vast. Maar zal de komende dagen blijken dat er vanuit de gemeente, met die voor redelijke argumenten immer ontvankelijke nieuwe coalitie, ruimte blijkt te bestaan voor een prachtige regeling? Ik tik mijn stukjes voor de zaterdag noodgedwongen altijd op vrijdagmiddag, waardoor het gevaar bestaat dat de actualiteit op zaterdag een heel andere is. Waar ik nu ontzettend op hoop, is dat de luisteraar en lezer van deze column zal zeggen: “Best een aardig stukkie, maar Sjaak loopt achter de feiten aan.”
Disclaimer: De inhoud van de column is uitsluitend voor rekening van de auteur. Streekomroep West-Friesland is niet ge- of verbonden aan een politieke partij of welke politieke richting dan ook, maar geheel autonoom en onafhankelijk.