De Pride Walk tijdens de Hoornse kermis gaat dit jaar niet door. Er wordt een ander moment gezocht, waarop de veiligheid van de dragers en volgers van de regenboogvlag beter gewaarborgd kan worden. Dat besluit van wethouder Dennis Boutkan levert zowel begrip als onbegrip op. Voor beide reacties zou ik zelf ook goede argumenten kunnen bedenken.
De column die ik onder een andere naam over prideactiviteiten schreef, kreeg een hoop reacties. In veel daarvan vind ik de bevestiging van mijn vrees dat een inclusieve samenleving niet overal vanzelfsprekend is. Omdat tijdens de Pride Walk of Canal Pride in diverse plaatsen in de wereld vooral de aandacht uitgaat naar de positie van mensen die behoren tot de lhbtiq+-gemeenschap, is het van belang te weten vanuit welke hoeken weerzin tegen deze groep mensen wordt uitgedragen. In mijn column benoemde ik niet alleen religieuze, maar ook politieke groeperingen die grote moeite hebben met het idee dat mensen onbelemmerd zichzelf mogen en kunnen zijn.
Ik suggereerde dat ook in onze omgeving partijen aanschurken tegen intolerant gedachtegoed en dat behoor ik volgens enkelen duidelijk aan te wijzen. Ik ga een poging doen om duidelijker te wijzen naar met name de Hoornse politieke situatie. De proclamatie die ik tijdens het schrijven van deze column onder ogen kreeg, waarin alle Hoornse fracties oproepen een Pride Walk niet te verstoren, verandert daar weinig aan.
Om te beginnen dienen we te begrijpen waar de bronnen liggen van de intolerantie tegen alles wat queer is. Psychologen zullen daar best passende vaktaal voor hebben, maar ik houd het wat basaler. Wij mensen zijn kuddedieren. Dat zit in onze genen en wij hebben de mogelijkheid waar te nemen wie anders is dan degenen die wij hebben leren kennen tijdens onze groei naar volwassenheid. Noem het bijvoorbeeld een onderbuikgevoel. De behoefte om ergens bij te horen en geaccepteerd te worden is essentieel. Afwijken van de norm die is afgesproken, brengt het risico met zich mee te worden afgewezen.
Vanuit de religie, en zeker waar die fundamentalistische trekken kent, wordt scherp omlijnd wat de normen zijn, want die zijn, zo wordt geloofd, door God zelf bepaald. Daarnaast bestaat een behoefte aan vastigheid in leefomgeving en leefomstandigheden, het liefst zonder al te veel verstoringen. Conservatief denken en zelfs rechts-conservatief denken is puur menselijk en hoeft niet per se een groot probleem te zijn, wanneer dat gepaard gaat met het besef dat je wereld voortdurend onderhevig is aan veranderingen en dat je zonder veel problemen kunt meeveranderen.
Dat rechts-conservatieve denken kan echter ontaarden en dat is diverse malen in de geschiedenis en ook nu daadwerkelijk gebeurd. Om dat duidelijk te maken, wijs ik op wat de regering-Trump op dit moment probeert te bewerkstelligen. Inclusiviteit wordt vanuit zijn regeringsploeg met alle kracht bestreden. Het gaat zelfs verder dan het opzijzetten van alles wat bij lhbtiq+ hoort. Trump heeft steun betuigd aan extreemrechtse groeperingen in Europa.
In Hongarije is men nu met man en macht bezig de schade die aan deze gemeenschap is toegebracht door de kliek van Viktor Orbán te herstellen. In Polen lukt dat maar zeer moeizaam. In Europa komen politieke leiders uit diverse lidstaten graag bij elkaar om elkaar te ondersteunen in extreemrechts gedachtegoed, dat griezelig weinig verschilt van het rabiate fascisme en nazisme dat in de vorige eeuw koos voor concentratiekampen in plaats van een inclusieve samenleving.
Kun je het tot zover eens zijn met mijn constatering? Welnu, dan zul je ook hebben opgevangen dat onze partijen PVV en FvD hartelijke contacten onderhouden met dergelijke politieke bewegingen in de wereld, omdat het gedachtegoed zo goed overeenkomt. In ons land is het extreemrechtse gedachtegoed overal verspreid en tijdens de laatste gemeenteraadsverkiezingen hebben deelnemende partijen daar gretig stemmen mee opgehaald. Ook in Hoorn.
Om nu man en paard te noemen, durf ik te zeggen dat twee partijen er het meest in geslaagd zijn stemmen uit die hoek te trekken: Hart van Hoorn en Forum voor Democratie. Beide partijen kun je op dit moment niet aanwrijven dat zij heel actief de Hoornse inclusieve samenleving willen saboteren, maar blind vertrouwen in hun bedoelingen voor de komende tijd lijkt mij een vorm van naïviteit.
Misschien besluiten de heren en dames van deze twee fracties tijdens de later te houden Hoornse Pride Walk gezamenlijk een regenboogvlag vast te houden. Wellicht mogen ze die vlag lenen van CDA-raadslid Matthijs Koster, die hem nu al demonstratief heeft uitgehangen. In dat geval zal ik openlijk mijn excuses aanbieden.
Disclaimer: De inhoud van de column is uitsluitend voor rekening van de auteur. Streekomroep West-Friesland is niet ge- of verbonden aan een politieke partij of welke politieke richting dan ook, maar geheel autonoom en onafhankelijk.