Haalbaarheid van bouwprojecten is vooral een kwestie van centen. De gemeentelijke politiek dient
het uitgeven ervan zo verantwoord mogelijk te doen en lof voor de wethouders die de kosten voor
een prestigieus project weten te drukken. Wanneer ook kan worden aangetoond dat het beoogde
project heus niet zo uitgebreid hoeft te zijn als aanvankelijk werd aangenomen, dan kan dat weer
worden gezien als een meevallertje. Wij kennen dat in Hoorn. Zeker bij de diverse onderdelen van
het stadsvernieuwingsproject ‘De Poort van Hoorn’ speelt dat. Het is een onderwerp dat fracties lang
verdeeld houdt.
Ook in de gemeentepolitiek gaat het erom dat het belangrijker is om gelijk te krijgen dan gelijk te
hebben. Daar is het gelijk vanuit het college leidend, totdat een meerderheid van de raad anders
beslist. De kwestie van het wel of niet aanleggen van een tunnel maakte deel uit van zo’n discussie.
Het pleit lijkt beslecht en na jarenlange strijd met zeer valide klinkende argumenten voor of tegen
lijkt het erop dat er een tunnel komt, opdat vlotter een grotere hoeveelheid auto’s de binnenstad
kan bereiken. Een tweede belangrijk onderdeel is de parkeervoorziening in de buurt van het station.
Een parkeergarage moet er komen, was de uitkomst van veel gesteggel, maar of dat op de manier
komt zoals de afgelopen colleges meenden, lijkt nu even de vraag te worden.
Het moet een bovengrondse garage worden en met minder plekken dan oorspronkelijk als
noodzakelijk werd gezien. De wethouder kwam namens het hele college met een overtuigend
klinkend verhaal over parkeerbehoefte en kosten van de aanbouw. Fout gezien! menen diverse als
echt deskundig overkomende figuren, o.a. verenigd in ‘De Betrokken Poorter’. Ondergronds parkeren
is weliswaar duurder bij het aanleggen, maar geeft meer mogelijkheden voor bovengrondse
woningbouw, waardoor het totaal een stuk voordeliger zal uitpakken. Omdat het college en hun
meerderheid in de raad niet ontvankelijk waren voor dit idee, restte de alternatieve
bouwvoorstelbedenkers weinig anders dan een gang naar de rechter.
Natuurlijk mag je deze stap zien als een poging om de voortgang van de ontwikkeling van De Poort
van Hoorn te vertragen. Hoe vaak zie je niet dat deze stappen richting rechtbank leiden tot nodeloos
opdrijven van de kosten? Na rijp beraad geeft de rechter echter de tegenstanders gelijk. Hun plannen
zijn niet ongegrond en kunnen niet zomaar worden afgedaan als overbodig of slechter dan het
college kon bedenken. Wie had dat kunnen denken? Nou, wanneer je alles op een rijtje hebt, zijn
daar heel goed plausibele verklaringen voor te bedenken. Ik probeer er eens eentje.
In een college zitten tegenwoordig meerdere fracties, in Hoorns geval waren dat er vijf, die na
moeizame gesprekken met veel geven en naar het gevoel veel te weinig nemen tot een
collegeafspraak kwamen. In Hoorn zaten vroempartij VVD en groenpartij GroenLinks met nog drie
andere partijen die op bouwplangebieden geen echte principes hoeven te hebben. Wanneer ik de
ideeën over de noodzaak om veel of weinig auto’s toe te laten in de binnenstad als onderhandelpunt
noem, dan kun je bijna al raden dat op dit gebied compromissen gesloten moesten worden. Compromissen met diverse consequenties. Wie het heeft over auto’s, moet het ook hebben over
parkeren en wat moet alles gaan kosten?
Moeizaam gesloten afspraken breek je niet zomaar open, zonder het gevaar je eigen coalitie op te
blazen. Jammerdebammer, maar eens gegeven blijft gegeven. Voorts moet de achterwacht duidelijk
worden gemaakt dat het weggeven niet alleen maar verlies betekent en soms is er met enige
fantasie een mooi winstverhaaltje van te maken. Ik zeg niet dat dit het enige is, dat als verklaring kan worden aangevoerd. Politiek bedrijven is echter ook altijd een verhaal vertellen dat niet al te
zelfbedacht overkomt.
Om nu te voorkomen dat je de conclusie trekt, dat ik de groep mensen die het pleit gewonnen heeft
dus ook het grootste gelijk toeken, durf ik te zeggen dat er vast en zeker heel overtuigend bewijs zou
kunnen worden aangevoerd om het gelijk van het college aan te tonen. Wat ik wel wil zeggen is, dat
bij de komende collegeonderhandelingen dit soort zaken ongetwijfeld aan de orde blijven komen en
dat elke onderhandelaar zich te allen tijde dient af te vragen: hoeveel gaat mijn gelijk de
gemeenschap kosten?
Disclaimer: De inhoud van de column is uitsluitend voor rekening van de auteur. Streekomroep West-Friesland is niet ge- of verbonden aan een politieke partij of welke politieke richting dan ook, maar geheel autonoom en onafhankelijk.