De negenjarige Aaron Laan uit Wervershoof heeft afgelopen zomer maanden in het ziekenhuis gelegen voor een behandeling tegen lymfatische leukemie. Nu het beter met hem gaat, mocht hij er dankzij het goede doel Villa Pardoes een weekje tussenuit met zijn familie. Hij genoot van de attracties in de Efteling en een voetbalwedstrijd van Willem II.
“Wow, het stadion is wel groot”, zegt de 9-jarige Aaron, terwijl hij met grote ogen zit te kijken. Hij zit samen met z’n twee broertjes Chris en Robin, vader Friedus en moeder Svetlana achter in de spelersbus van Willem II. Daar zitten ze niet zomaar, want Aaron was ernstig ziek.
Hij had lymfatische leukemie en had een stamceltransplantatie nodig. Na een heftige zomer vol ziekenhuisbezoeken mogen de vijf gezinsleden een week vakantie vieren in een van de huisjes bij Villa Pardoes. En dus met de spelersbus naar Willem II tegen FC Den Bosch.
“Ik vind het heel leuk dat ik naar deze wedstrijd mag en dat we zelfs het veld op mochten”
Aaron
Als er één ding is waar de mannen in het gezin Laan van houden, is het voetbal. “Ik vind het heel leuk dat ik naar deze wedstrijd mag en dat we zelfs het veld op mochten”, vertelt Aaron. In de rust staat het gelijk in het Koning Willem II-stadion, maar dat mag de pret niet drukken. “Willem II heeft al een keer gescoord en misschien worden het er nog wel meer.”
Ook zijn ouders en twee jongere broertjes genieten van de zonnige voetbalmiddag. “Wij zijn echt voetbaldieren”, vertelt Friedus. “Toen ik hoorde dat we naar Willem II konden, zei ik meteen: ‘doen’.”
Zorgen over zieke Aaron zijn even ver weg
Zijn vrouw Svetlana vult hem aan: “Het was al een hele belevenis om met de spelersbus mee te mogen.” Het gezin danst op de muziek, veert op bij een grote kans en juicht uit volle borst mee als Willem II een doelpunt maakt. De zorgen over de zieke Aaron lijken op dat moment even niet te bestaan.
Tekst gaat hieronder verder.
Het gezin Laan verblijft een week in een van de huisjes van Villa Pardoes, een initiatief van de Efteling. Ze mogen naar het park, kunnen tot rust komen bij het huisje en mogen mee naar een wedstrijd van Willem II.
Wekelijks verblijven er twaalf gezinnen met een ernstig ziek kind tussen de 4 en 12 jaar bij Villa Pardoes. Op die manier kunnen ze hun zorgen even vergeten, samen genieten en nieuwe herinneringen maken. De kosten daarvoor worden betaald door Villa Pardoes. Dat doet de organisatie met de hulp van donaties.
Het is oktober 2024 als Friedus en Svetlana horen dat hun oudste zoon Aaron ernstig ziek is. “Dat is zo’n moment dat de grond onder je voeten vandaan zakt”, vertelt Svetlana openhartig. “Als je hoort dat je kind ziek is, weet je niet wat er gebeurt. Je wil meteen meer weten. Wat is het voor leukemie en wat is de overlevingskans?”
Er worden meerdere behandelingen geprobeerd, maar niets leek te helpen tot de stamceltransplantatie. “Hiermee hebben we de boel weten te repareren”, legt Friedus uit. “Het gaat nu hartstikke goed met hem.”
In december hoort het gezin meer. “De ziekte kan in slaapstand staan en dat knaagt aan ons.” Ook Aaron is blij dat het weer beter gaat. “Ik kan weer voetballen, dus dat is fijn. Ik ben alleen wat minder snel, maar ook dat komt wel weer goed.”
‘Aaron was bang voor het ergste’
Afgelopen zomer stond niet in het teken van een vakantie, maar van negen weken in het ziekenhuis. “Aaron was ontzettend bang dat het ergste zou gebeuren”, vertelt zijn moeder. “Nu het wat beter gaat, voelt het echt als een fijne vakantie. In de zomer konden we geen kant op, dus dit is een verademing.”
Tekst gaat onder de foto verder.
Naar de wedstrijd van Willem II gaan, vonden ze geweldig, maar ook de attracties in de Efteling op loopafstand vallen in de smaak. “We kunnen zelfs een half uurtje eerder gaan en een half uurtje langer blijven”, vertelt Aaron. “Gisteren zijn we drie keer achter elkaar in de Python geweest.” Zijn jongere broertje knikt instemmend. “Dat was heel erg leuk.”
‘Fijn dat je niet aan ziekte denkt’
Familie Laan geniet met volle teugen van de week vakantie bij Villa Pardoes. Svetlana: “Het is echt heel fijn dat je niet aan de ziekte hoeft te denken en dat we een normaal gezin zijn.”
De kinderen kunnen ook weer gewoon kind zijn. “Ze zijn aan het stoeien en dan zeg ik dat ze rustig moeten doen. Dan zegt Aaron: ‘mama, gezonde kinderen horen te stoeien’. Daar heeft hij natuurlijk ook gelijk in.”