Er zijn van die nieuwsberichten die je twee keer moet lezen. Niet omdat je ze niet begrijpt, maar omdat je eigenlijk niet wilt geloven dat ze waar zijn. De Pride Walk in Hoorn wordt dit jaar niet meer tijdens de kermis gehouden. Niet omdat er te weinig belangstelling is. Niet omdat de organisatie ermee stopt. Maar omdat deelnemers zich onveilig voelen. Ze werden uitgescholden. Er werden voorwerpen gegooid. Soms werd er zelfs geslagen.

Dat paste niet bij Hoorn.

Hoorn heeft altijd geleefd van ontmoeting. Schepen uit alle windstreken meerden hier aan. Handel bracht niet alleen goederen, maar ook nieuwe ideeën. De stad bood eeuwenlang ruimte aan vrijzinnige denkers, onder wie de remonstranten, voor wie verdraagzaamheid geen modewoord maar een levenshouding was. Juist daarom schuurt het dat een Pride Walk tegenwoordig moet uitwijken omdat deelnemers bang zijn te worden uitgescholden of bekogeld.

Misschien is het dan ook geen toeval dat juist de remonstrantse predikant Jan Berkvens zich zo nadrukkelijk uitspreekt. Hij zegt dat haat steeds meer als normaal wordt gezien. Niet alleen tegenover homo’s, maar tegenover iedereen die anders is. Een pijnlijke constatering, juist uit de mond van iemand die deel uitmaakt van een traditie waarin gewetensvrijheid en verdraagzaamheid altijd centraal hebben gestaan.

Natuurlijk kun je zeggen dat het “maar een kleine groep” is die zich zo gedraagt. Dat zal ongetwijfeld waar zijn. Maar een kleine groep is kennelijk al genoeg om anderen ertoe te brengen zich anders te gedragen dan ze eigenlijk zouden willen.

Maar Hoorn staat daarin helaas niet alleen.

Ons land noemde zichzelf jarenlang graag tolerant. Misschien waren we dat ook wel. Je hoefde het niet met elkaar eens te zijn. Je mocht verschillend denken, verschillend geloven en verschillend leven. Juist daarin school onze kracht.

Die vanzelfsprekendheid is verdwenen.

Homoseksuele stellen lopen liever niet meer hand in hand. Joodse Nederlanders laten hun keppeltje thuis om niet als Jood herkend te worden. Mensen zwijgen liever over hun politieke opvattingen. Op sociale media is beledigen een stuk gemakkelijker dan luisteren.

Er is steeds minder ruimte om anders te zijn.

Wat mij misschien nog wel het meest verontrust, is dat geweld, bedreigingen en intimidatie steeds gewoner lijken te worden.

Ik vraag me af hoe het zover heeft kunnen komen.

Want wie werkelijk stevig in zijn schoenen staat, kleineert een ander niet.

De Pride Walk verdwijnt gelukkig niet. In oktober trekt hij alsnog door Hoorn. Dat is goed. Juist zichtbaarheid is belangrijk. Niet als provocatie, maar als herinnering aan iets wat ooit heel gewoon was: dat mensen zichzelf mogen zijn.

Ik hoop alleen dat we niet wennen aan het idee dat daarvoor steeds meer beveiliging, steeds meer politie en steeds meer voorzorgsmaatregelen nodig zijn.

Want zodra mensen elkaars hand loslaten omdat ze bang zijn, verliezen we uiteindelijk iets dat veel groter is dan een wandeling door de stad.

Dan verliezen we een stukje vrijheid.

En vrijheid verdwijnt zelden in één keer. Ze verdwijnt stapje voor stapje.

Het begint met het moment waarop iemand denkt: laat ik die hand maar even los.

Foto: Streekomroep West-Friesland / Hoornse Pride Walk 2024