Ruim anderhalf jaar geleden werd de 69-jarige Joop uit Hoorn in zijn huis vermoord door zijn eigen zoon. Maandag staat de 43-jarige Alkmaarder weer voor de rechter, tijdens een inleidende zitting. Waarom moest de gepensioneerde Joop dood? “Hij kon zijn zoon niet aan. Daar was hij veel te goed voor.”
Eind maart 2023, een bosje bloemen voor de voordeur van Joop Hamstra. Een troostend gebaar vanuit de buurt van het Westfriese Hof, waar hij woonde. De gepensioneerde Horinees zou in de nacht van 22 op 23 maart zijn omgebracht met meerdere messteken. Ook zou er een kussen op zijn gezicht zijn gedrukt. Niet veel later wordt zijn zoon aangehouden.
“Kon ik het maar terugdraaien”, stamelde J.H. tijdens een eerdere zitting in de rechtszaal. Hij doet weinig moeite om de trieste gebeurtenis met dodelijke afloop te ontkennen. Zijn zus is dan al overstuur de zaal uitgelopen, verscheurd door emoties. Want ze weet waarschijnlijk: ze is in deze familietragedie niet alleen haar vader, maar ook haar broer kwijt.
‘Stond altijd voor iedereen klaar’
De buurt is verbijsterd. Joop, de gepensioneerde buurman van 69, was er ineens niet meer. “Het was zo’n lieve, lieve man. Hij stond altijd voor iedereen klaar. En dan dit. Vreselijk…”, vertelt een buurtbewoner.
Het is een repeterend beeld dat naar voren komt tijdens een rondgang bij mensen die Joop goed kenden. Een aardige, tevreden man, die dikwijls zijn ontspanning zocht in het café. Eerst in ’t Hoornsche Veerhuys, later bij café ’t Flessie.
Tekst gaat verder onder de foto.
“Marien, mag ik nog een biertje van je?” De vrijdagmiddag kan voor stamgast Nancy niet vroeg genoeg beginnen. De start van het weekend wordt gevierd door middel van een groen flesje. Marien is Marina Koning, van ’t Flessie. Daar, in de kroeg aan de Dubbele Buurt in Hoorn, waar Joop zo graag kwam.
Eén keer in de week kwam hij er wel. “Hij noemde mij altijd zijn ‘zussie’, ik weet niet zo goed waarom”, zegt Nancy. Ze neemt nog een slok. “Joop was een heel vriendelijke man. Wat er is gebeurd, is heel erg. Echt shocking, ook voor die zoon. Ik krijg weer kippenvel als ik eraan denk.”
Na een volgende slok zegt ze: “Eigenlijk zijn er alleen maar verliezers.”
Gedenkplaat
Marina loopt naar de gedenkplaat, die een prominente plek in het café heeft. ‘Voor altijd bij ons aan de bar’, staat er, gevolgd door een rits namen van vaste klanten die de laatste jaren overleden. Joop Hiemstra is de voorlaatste. “Het moet Hamstra zijn, maar is verkeerd geschreven. Zo zijn ze er toch nog een beetje bij.”
Nel Bransen was met haar man Dick was bijna 40 jaar de uitbater van ’t Veerhuys. Joop, die jarenlang voor WerkSaam werkte, schoof wekelijks aan. “Altijd vriendelijk, altijd netjes. Hij was niet iemand die op de voorgrond trad, maar dronk rustig zijn biertje. Dan zat hij mooi en vertelde wat over zijn werk. Aan het einde van de avond nam hij altijd nog een balletje gehakt en dan ging hij weer.”
“Hij maakte een gelukkige indruk. Twee weken later werd hij vermoord”
Oud-buurvrouw over de vermoorde Joop (69) uit Hoorn
Een voormalige buurvrouw kende Joop uit de Prins Bernhardstraat in Hoorn, waar beiden 25 jaar geleden woonden. “Een zachtaardige man, zeker niet agressief”, haalt ze herinneringen op. “Ik zie hem vooral voor me met een potje bier, in de voortuin. Het was echt zo’n volksbuurtje.”
Toevallig kwam ze hem vlak voor zijn plotselinge dood nog tegen. “In de supermarkt. Hij maakte altijd wel een praatje. Hij maakte een gelukkige indruk. Twee weken later werd hij vermoord. Dat vind ik wel heel erg…”
Tekst gaat verder onder de foto.
Zijn zoon was geen lieverdje, zegt de voormalige buurvrouw. Ook Nel was op de hoogte van de drugsproblemen van Joop zijn zoon. “Hij kwam weleens mee met zijn vader. ‘Stop toch met die troep!’, zeiden we dan. Maar dat lukte niet. En uiteindelijk is dat Joop waarschijnlijk fataal geworden.”
Ook op het Westfriese Hof kenden ze vlak na zijn overlijden de uitdagingen die het leven voor Joop in petto had. “Joop zou juist een paar dagen met zijn zoon meegaan, omdat die moest afkicken van zijn drugsverslaving. Blijkbaar is het binnen helemaal verkeerd gegaan.”
‘Hij kon zijn zoon niet aan’
Marina bladert door fotoboeken van ’t Flessie, als ze herinneringen ophaalt. “Hij was er trots op als hij naar zijn zus in Friesland ging.”
Ook Nel kan moeilijk verkroppen dat Joop is overleden, vooral door de manier waarop. “Hij kon zijn zoon niet aan. Daar was hij veel te goed voor. Het was een lief mannetje, die het kwaad niet in de wereld bracht. Heel sneu, dat je dan zo aan je einde moet komen.”