Hij balanceerde op het randje van de dood, verloor zijn armen én benen, maar dat houdt Michael Ramp (50) niet tegen. Dankzij een verbluffende hoeveelheid wilskracht én doorzettingsvermogen mag de Grootebroeker zich weer stratenmaker noemen.

Het is een wonderlijk schouwspel. Tussen zijn sokken in klemt hij een steen vast, die na een welgemikte worp in de kruiwagen belandt. Even later pakt hij op uitzonderlijke wijze stenen vast en legt ze weer netjes in een door hemzelf kaarsrecht gestreken vlakte. Michael is weer stratenmaker. 

Een toonbeeld van wilskracht en doorzettingsvermogen. Want ondanks het gebrek aan armen en benen, kijkt hij vooral naar wat hij nog wél kan. En stilzitten, dat is sowieso geen optie voor Michael. Eerder al zagen we hoe de Grootebroeker meehielp om de krant te bezorgen. 

‘Vijf procent kans om te overleven’

Op 31 december 2023 werd hij met spoed opgenomen in het ziekenhuis, waar artsen een dubbele longontsteking, een streptokokkenbacterie en bloedvergiftiging vaststelden.

Het was kantje boord. “Ik had nog vijf procent kans om het te overleven. Het is dat ik als stratenmaker een sterk lichaam heb, anders was ik er niet meer geweest,” vertelde hij eerder.

Een lange revalidatie volgde, tot een flinke terugval hem eind vorig jaar weer terugwierp. Maar Michael laat zich niet stoppen. En dus is hij weer stratenmaker, zoals hij dat al 35 jaar is. “Hij is te eigenwijs om het niet te doen”, zegt vriendin Lisette.  

 “Hij hoort gewoon met zijn armen in de zandbak”

Lisette, vriendin van stratenmaker Michael

Samen pakken ze de klussen aan, zoals ze voor december 2023 ook al samenwerkten. “Hij hoort gewoon met zijn armen in de zandbak.”

Als een geoliede machine maken ze de voortuin weer netjes. De galgenhumor ligt bij het duo altijd op de loer. “Je hoeft niet meer op je vingers te letten”, zegt Lisette tegen haar verloofde. “Nee, want die heb ik niet meer”, lacht Michael.  

De rollen zijn inmiddels wel wat omgedraaid. Zij is er voor het zwaardere werk, Michael kan vlakken met zijn aangepaste waterpas en de kleinere stenen plaatsen. “Ik ben heel erg blij dat het op deze manier nog kan. Het gaat niet meer zo snel als vroeger, maar dat hoeft ook niet. Als het maar netjes gebeurt.” 

Aangepaste werkbus

De stratenmakers hebben al meerdere projecten voltooid, vaak van bekenden. “Mensen mogen bellen, hoor”, zegt Michael opgewekt. Om grotere projecten aan te pakken, heeft hij een aangepaste werkbus nodig, waarvoor een steunactie loopt, onder de naam ‘Michael wil weer straten’. “Dat is onze droom”, zegt Michael. “Al ben ik al blij dat ik weer lekker kan straten.”