Je had de molen, de kerk, het gemeentehuis én de boerderij van ‘boer Smit’. Dat laatste beeldbepalende gebouw van Wervershoof brandde maandag af. Het verdwijnen van deze iconische stolpboerderij zorgt voor tranen en pijn in het dorp. Zeker bij Riet en Joke, die opgroeiden in de boerderij. “Het is alsof mijn herinneringen weg zijn.”
Het is een grijze ochtend in Wervershoof, als duidelijk is geworden dat van de stolp na de brand van maandag weinig meer over is. Terwijl de regendruppels langzaam hun weg naar beneden vinden, vechten de zussen Joke en Riet Smit tegenover hun ouderlijk huis tegen de tranen. En ook buurman Kees Boon houdt het maar met moeite droog. “Dit is een verdrietige dag.”
Maandag legde een brand de stolp grotendeels in de as. De schade is enorm. “De hele bovenverdieping en het dak is uitgebrand. Er is veel schade door de brand, maar ook door rook- en vooral waterschade. Dat laatste moet je niet onderschatten. De woning is onbewoonbaar”, zegt een woordvoerder van de Veiligheidsregio.
‘Alles kon en mocht bij ons’
Joke Smit is één van de 14 kinderen van Trien en Piet Smit, beter bekend als ‘boer Smit’. Hij is zo ongeveer de bekendste veehouder van het dorp, waar iedereen altijd welkom was. Schoolkinderen gingen langs als er lammetjes waren geboren en hielpen mee waar nodig. “Alles kon en mocht bij ons thuis. Ze noemen het nu een zorgboerderij, maar eigenlijk deed mijn moeder dat toen al.”
Later namen de broers Jan en Peter de boerderij over, totdat het een jaar of zes geleden werd verkocht aan de huidige eigenaar. “Dit is een ramp”, zei laatstgenoemde maandag geëmotioneerd, terwijl zijn woning afbrandde. “Ik woon er sinds 2021 en heb er ruim vier jaar werk en liefde in zitten.”
“Je had hier de molen, het gemeentehuis en de kerk én de grote boerderij
Riet Smit groeide op in de boerderij van ‘boer Smit’, die afbrandde
Joke Smit woont inmiddels in Wijdenes, maar ‘moest’ even naar Wervershoof. “Om te kijken of het echt is. En het is echt. Het is weg. Ik werd gister overladen met berichtjes. Als ik dit zie, doet het pijn. Ik stuurde naar iemand: mijn herinneringen zijn weg. Dat is natuurlijk niet zo, maar zo voelt het wel.”
Op de stoep aan de overkant van de boerderij, ziet ze wat de brand heeft aangericht. Haar zus Riet is er ook bij. “Dit was een beeldbepalende boerderij. Je had in Wervershoof de molen, het gemeentehuis, de kerk én de grote boerderij. Alle vier de objecten in het dorp zijn niet meer echt in werking of weg. De kerk is gesloten, de molen is in handen van vrijwilligers, de boerderij is afgebrand en in het gemeentehuis komen appartementen. Zonde.”
Tekst gaat verder onder de foto
Kees Boon praat op straat met de zussen, die hij al een leven lang kent. Hij woont schuin aan de overkant en kwam vroeger veel bij de familie Smit, als één van de 15 ‘Boontjes’. “We hebben als groot gezin veel dierbare herinneringen aan deze boerderij. Ze hadden er van alles, ook kippen, varkens, geiten en konijnen. Soms had je zelfs je eigen konijn, waar je voor mocht zorgen. We waren altijd welkom.”
Zijn lip begint te trillen. “Dit doet veel pijn. Het tastbare bewijs van de mooie herinneringen ben je kwijt. Deze boerderij roept het gevoel van vroeger op.”
‘Geluk bij een ongeluk’
Door een gunstige wind en de inzet van veel brandweerlieden, konden de huizen naast de getroffen boerderij behouden blijven. “Een geluk bij een ongeluk”, zeggen de naaste buren. “De wind stond precies goed, maar voor de bewoners is het natuurlijk vreselijk. Ze hebben zo hun best gedaan om er iets moois van te maken. We weten ongeveer wat ze meemaken, want wij hebben 28 jaar geleden zelf ook een brand meegemaakt.”
Joke en Riet hebben genoeg gezien en zoeken nog een andere zus op. Ze werpen een laatste blik op de boerderij die ze zo lief was. “Mijn vader was altijd al bang voor brand. Zeker met oud en nieuw. En nu is het toch afgebrand”, ziet Joke. “Dat vind ik heel lastig.”
Bekijk beelden van de brand: