Ooit was er in onze straat gedonder. Toen ik de straat inreed, zag ik ze staan: maar liefst twee politiewagens, wat verderop in de straat. Niet vlak voor onze deur, want de paar keer dat er bij ons een of twee politieauto’s stonden, was dat omdat onze buurman, die toentertijd bij de politie werkte, even thuis moest zijn met een collega. Vraag me niet waarom dat precies nodig was.
Er wonen al lange tijd andere buren en die hebben, evenmin als mevrouw Grosthuizen en ik, voldoende aanleiding gegeven voor politievolk dat even met hun auto moest langskomen. Maar die keer dat er echt wat gedonder was, stonden er maar liefst drie of vier politiefunctionarissen – ik weet dat niet precies meer – te praten met een paar buurtgenoten die boos waren op elkaar.
Ik ben er niet meteen bij gaan staan om precies te kunnen achterhalen wat er nu speelde. Ik nam maar aan dat het gedonder was over de parkeerplaatsen voor het huis, maar het kan ook best iets anders zijn geweest. Ik dacht: dat lees ik vast morgen wel in de krant, of men zal het er wel over hebben in de gemeenteraad. Maar niks hoor! Helemaal niks kregen we te horen! Alles werd onder de pet gehouden! Ik geef toe dat ik ook niet naar die mensen ben gelopen om te vragen wat er nu eigenlijk gespeeld heeft. Ja, het gaat tenslotte wel om het gevoel van veiligheid in de hele straat, dat, zeg maar, nu ernstig geschaad was. Ik heb het moeten doen met mijn zelfbedachte conclusie dat het waarschijnlijk een iets uit de hand gelopen ergernis over het parkeergedrag is geweest.
Ik geef toe dat ik tot voor zeer kort ook geloofde dat dit soort kleine incidenten tegenwoordig nauwelijks nieuwswaardig wordt bevonden. Wanneer ik bij mijn hoofdredacteur aankom met het voorstel om voortaan stukjes te schrijven over politiebezoekjes in de Hoornse straatjes, zal hij me niet enthousiast omhelzen, maar zich bezorgd afvragen of het nog wel goed gaat met me. Toch lijkt er bij een aantal Hoornse politici grote behoefte te bestaan om als raadslid scherp op de hoogte gehouden te worden van politieoptreden in de wijken. Forum diende enkele artikel 36-vragen in waarin zij zich afvroegen waarom dat niet gebeurt. Wie in alle naïviteit meent dat deze partij zich zorgen maakt over doorgeslagen politieterreur, zoals ICE die in de VS uitvoert, vergist zich echter.
Wanneer een politieauto voor onze deur stopt om mij te wijzen op het verkeerd parkeren van mijn auto of vanwege een onheuse opmerking die ik buurtgenoten zou hebben toegevoegd, dan zouden de alerte raadsleden van Forum hooguit de schouders hebben opgehaald wanneer een bericht daarover tot hen zou zijn doorgedrongen. Maar wanneer er politieauto’s stoppen voor een opvangplek van asielzoekers, is dat natuurlijk heel andere koek. Wie ooit de berichtgeving heeft aangemoedigd dat er uitsluitend rottigheid gaat plaatsvinden bij een azc, zal dat vieren als een langverwachte bevestiging van zijn gelijk. Maar liefst drie politieauto’s stonden daar! Drie! Nou, dan is dat toch het ultieme bewijs dat zulks nodig is bij dat volk!
Mijn gedachte was dat er waarschijnlijk twee extra auto’s waren meegestuurd om rare buurtgenoten op veilige afstand te houden. Ik heb dat niet ontkend gehoord, maar ik heb er ook niet naar gevraagd. Het malle aan de vraagstelling die Forum indiende, is dat zij wel kennis hebben genomen van de mededeling dat het ging om een ‘rustige en zorgvuldige overplaatsing van een gezin onder politiebegeleiding’. Zo’n verklaring is dus absoluut niet genoeg voor Forum. Wat nou? Dit slaat helemaal nergens op! Ellende willen we horen! Er worden zaken voor ons verborgen gehouden! En zelfs bezorgde, uitermate betrokken raadsleden worden ondergeïnformeerd gehouden! Daar horen artikel 36-vragen bij! En die liggen er nu dus.
Ambtenaren zitten, zo weten wij al jaren, anders toch maar te wachten op werkzaamheden en die mogen daar dus nu mee aan de slag. Laat ander werk even liggen, collega’s! Dit gaat ergens over! Wie is hier de specialist in onderste-stenen-in-azc-problematiek? Nee, nee, het is voor Forum en die lui nemen geen genoegen met een verhaal over mensen met een traumatische vluchtervaring in een samenpropsituatie. En dan krijgen we straks de herhaling van de informatie over wat zich werkelijk heeft afgespeeld en een groot aantal mensen buiten het wereldje van de politiek, wonend op meer dan honderd meter van de Johannes Poststraat, haalt dan de schouders op en zegt misschien geërgerd: ‘Wat heb ik daarmee te maken? Bemoei je eens met zaken die echt belangrijk zijn.’ Ga er maar van uit dat ik een van die mensen ben. Dat denk ik ook wanneer ooit weer een politieauto door mijn straat zal rijden.
Disclaimer: De inhoud van de column is uitsluitend voor rekening van de auteur. Streekomroep West-Friesland is niet ge- of verbonden aan een politieke partij of welke politieke richting dan ook, maar geheel autonoom en onafhankelijk.