Sanders Zomeravond: Topsporter Geert Schipper stopt met najagen Paralympische droom na succesvolle carrière

Stilzitten hoort niet bij de persoonlijkheid van Paralympisch atleet Geert Schipper uit Spanbroek. Toch probeert Sander Huisman erachter te komen wat Schipper doet om uit de hectiek te stappen, en hoe het is om topsporter te zijn. Ook al schaart Schipper zichzelf niet direct onder die groep sporters. “Ergens val ik onder de categorie topsporters. Maar zo zie ik mijzelf niet. De laatste 30 seconden van de wedstrijd ben ik sportman. Het moment dat ik uit de wedstrijd kom, ben ik weer gewoon Geert.”

Schipper heeft een flinke lijst aan verdiensten in de sport op zijn naam staan. Als eerste man met een beperking zwom hij het IJsselmeer over. Hij haalde een zilveren medaille op de Paralympische Spelen in Rio in 2016, en een bronzen medaille in Parijs acht jaar later. In 2023 werd hij wereldkampioen in de paratriatlon in Spanje. “Er zit ergens bij mij wel iets dat ik heel lang heel goed kan. Ik heb altijd de drive gehad om mezelf te verbeteren. Zolang ik mijzelf kan verbeteren, blijf ik de sport leuk vinden.”

Tekst gaat door onder de video

Vierde plek in Tokio: “Dat is eigenlijk gewoon kut”

De Spelen in Tokio in 2021 leverden Geert een vierde plek op. “Als je meedoet, wil je wel het hoogst haalbare halen. Als eerste over de streep komen is altijd het leukst. Een vierde plek zoals in Tokio is eigenlijk gewoon kut. Winnen is alleen nooit het belangrijkste geweest voor mij. Dat is toch het verbeteren van mijzelf. En een goed gevoel aan de wedstrijd overhouden.”

Hoe ziet het komende jaar eruit voor Schipper? Aan de Spelen in Los Angeles van 2028 gaat hij niet meer als sporter meedoen. “Na de Spelen van Parijs had ik al bedacht niet te willen doortrainen tot 2028. Ik draaide nog wel op een goed, hoog niveau mee en stond op een gegeven moment op nummer één in de world ranking. ‘Het is toch nog maar drie jaar trainen’, dacht ik toen nog even.”

Maar de uitdagingen van het onderhouden van een topsport-trainingsregime en het gewone leven bleken zwaarder dan verwacht. “Ondertussen kochten we een nieuw huis, wat veel tijd en energie kost. Tijd en energie die ik graag aan het huis besteed. Maar dat gaf zoveel vermoeidheid dat ik minder makkelijk mijn trainingsuren kon maken. En met minder trainingsuren word je gewoon minder snel.”

Het plezier in de sport nam ook af. “Ik merkte dat ik al die jaren trainen leuk vond, maar dat ik het nu gewoon minder leuk begon te vinden. Het kostte me meer moeite om de deur uit te gaan om te trainen. De zin om slim en hard te trainen is er gewoon af.”

Het betekent het einde van zijn Paralympische carrière. “Ik ga definitief niet naar de Spelen van Los Angeles. Ik sluit echter niet uit dat ik nog meedoe aan een lokale triatlon, zoals in Abbekerk. Ik heb geen last van FOMO, merk ik. Ik mis de dingen niet waarmee ik nu al gestopt ben. Het wordt gewoon weer tijd om een nieuwe flow te gaan zoeken. Welke dat moet worden, weet ik nu nog niet.”