Patiënten met maag-, darm- en leveraandoeningen moeten soms meer dan honderd dagen wachten op noodzakelijke behandelingen. Voor Monique Wegereef (38) uit Grootebroek had dat ingrijpende gevolgen: zij wachtte anderhalf jaar op een darmoperatie, terwijl haar gezondheid steeds verder achteruitging.
“Ik zakte letterlijk door mijn benen”, vertelt Monique. Ze stond op dat moment al maanden op de wachtlijst voor een darmoperatie vanwege de ziekte van Crohn.
Het begon met aanhoudende diarreeklachten. Via haar maag-darm-leverarts kwam Wegereef op de wachtlijst voor een darmoperatie terecht. Dat ze uiteindelijk anderhalf jaar zou moeten wachten, wist ze toen nog niet. Iedere week belde ze het ziekenhuis met dezelfde vraag: ben ik deze week aan de beurt? “Maar elke week kreeg ik weer ‘nee’ te horen.”
Door de lange wachttijd verslechterde haar gezondheid snel. Op een zondag in 2015 werd ze met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Ook daar ging haar toestand verder achteruit. “Toen dacht ik: het hoeft niet meer”, blikt ze terug. “Ik had echt geaccepteerd dat ik dood zou gaan.”
Jarenlange wachtlijsten
De lange wachttijd van Wegereef staat niet op zichzelf. Binnen de maag-, darm- en leverzorg lopen de wachttijden al jaren op. In ziekenhuizen in Alkmaar, Hoorn, Haarlem en Hilversum wachten patiënten inmiddels meer dan honderd dagen op een afspraak met een specialist, blijkt uit cijfers van de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa), die door regionale omroepen zijn verzameld en geanalyseerd.
“We staan al heel lang bovenaan de lijst van wachttijden”, zegt Mariël Croon, directeur van het Maag, Darm- en Lever Fonds (MDL Fonds). “Sommige patiënten staan jarenlang op een wachtlijst voordat ze de juiste behandeling krijgen.”
De operatie verliep uiteindelijk succesvol. Een tijdlang leek het alsof Wegereef haar leven weer kon oppakken. Maar afgelopen december keerden de klachten terug en begon het wachten opnieuw.
Voor een CT-scan moest ze twee maanden wachten. Daarna volgde een MRI-scan, waarvoor opnieuw een wachttijd van twee maanden gold. Inmiddels is ze doorverwezen naar de pijnpoli. “En dan moet ik ook weer wachten.”
Ondanks maanden van onderzoeken is nog altijd onduidelijk waar haar klachten vandaan komen. Een diagnose ontbreekt vooralsnog. Toch verwijt Wegereef de zorgverleners weinig. “Je wil natuurlijk onmiddellijk geholpen worden, maar het is hoe het nu gaat in de ziekenhuizen”, zegt ze. “Na jaren van wachten is het bijna onderdeel van haar leven geworden. “Ik ben het inmiddels wel gewend.”