Na 52 uur en 38 minuten mochten de paalzitters in Lambertschaag stoppen. Paalzitten is al tientallen jaren een traditie in het dorp. Alle twaalf deelnemers wisten dit keer de finish te halen. Pas daarna werd duidelijk hoe zwaar het is om zo lang, zonder slaap, niet op je voeten te staan.
Gisteravond om 20.38 uur was het moment daar. Na het aftellen werden de paalzitters onder begeleiding van hun paal geholpen. Met de boot zijn ze naar het feestterrein gevaren. Vaak ondersteund strompelden de paalzitters door het publiek heen.
Er wordt geknuffeld en high fives uitgedeeld. Maar 52 uur en 38 minuten paalzitten blijkt een aanslag op je lichaam te zijn.
Het evenement begon afgelopen vrijdag om 16.00 uur. Ook Mark Veerman stapte toen op. Hij komt als één van de laatsten aan bij de aanhangwagen die de paalzitters weer meeneemt. Als ze hem loslaten valt hij in de bak.
Angst om in slaap te vallen
“Ik heb te weinig bewogen op de paal. En nu heb ik zoveel kramp in mijn benen, dat ik bijna niet kan lopen”, vertelt hij. Mededeelnemer Kevin Wagemaker heeft het ook moeilijk. “Ik voel niks meer en moest gewoon gedragen worden.” Maar een slokje van een biertje doet hem goed. “Heerlijk.”
Ook Marco Zee uit Abbekerk zat de hele rit uit. De 16-jarige debutant komt uit een familie van paalzitters. Vooraf spraken we hem al, en was zijn grootste angst om in slaap te vallen, en dat hij in het water zou vallen.
Feesten met de boys
Dat gebeurde niet. Sterker nog, hij zit er na afloop nog opmerkelijk fris bij. “Mijn kuiten ontploffen nu wel bijna. Maar eigenlijk viel het mij wel mee”, vertelt Marco. Zijn geheim? “Geen idee eigenlijk. Veel bewegen denk ik.”
Alle paalzitters hebben de afgelopen dagen hun moeilijke momenten gehad. Vooral de nachten zijn zwaar. Maar zelfs ruim twee dagen paalzitten en overal pijn, zijn ze nog lang niet uitgefeest, legt Mark uit. “Thuis even douchen en dan weer terug om te feesten met de boys. En daarna ga ik pas naar bed.”