Will Hartog: “De grasdrogerij stond altijd op nummer één, na een motorrace wilde ik snel naar huis”

Voor Will Hartog uit Abbekerk was er eigenlijk nooit twijfel over wat op de eerste plaats kwam. De grasdrogerij van zijn vader was zijn leven en bleef dat ook toen hij uitgroeide tot een succesvolle motorracer. In 1977 schreef Hartog geschiedenis door als privérijder de TT van Assen in de 500cc-klasse te winnen. Toch zag hij het racen nooit als zijn beroep. “Ik kan tot mijn 65ste wel grasdrogen, maar niet motorracen”, vertelt Hartog bij Sanders Zomeravond.

Hartog werd in 1948 geboren in Aartswoud. Zijn vader werkte daar als veehouder, en richtte zijn aandacht later op de grasdrogerij in Abbekerk. “Mijn levenswerk, mijn levenslust en mijn toekomst van jongs af aan, dat was grasdroger.”

Daarnaast had Hartog al jong een andere passie: snelheid. Will begon als kind met ponyraces en won op zijn tiende zijn eerste wedstrijd. Later volgden paardenraces en uiteindelijk de bromfiets. De overstap naar de motorsport kwam nadat hij op zestienjarige leeftijd voor het eerst de TT van Assen bezocht. Hartog had nog nooit een motorrace gezien en was onder de indruk van de snelheid. “Toen ik dat gezien had, ja, dan ben je zo onder de indruk van snelheid van de motorfietsen.”

De tekst gaat verder.

In 1966 kocht hij een Suzuki T20. Die motor staat inmiddels in het museum bij de voormalige grasdrogerij in Abbekerk. Daar zijn meer herinneringen aan zijn leven als ondernemer en coureur te zien, waaronder de Suzuki waarmee hij in 1977 de TT won. Die overwinning was bijzonder. Hartog reed als privérijder tegen fabriekscoureurs en was bovendien ziek. Toch wist hij de race te winnen. “Totaal onmogelijk, totaal onverwacht”, noemt hij het zelf.

Nooit professioneel coureur

Dankzij de overwinning werd Will beroemd, maar zijn liefde voor de grasdrogerij bleef. Zelfs wanneer hij in het buitenland een wedstrijd had gereden, wilde hij zo snel mogelijk terug naar huis. Op maandagochtend om zes uur moest hij weer op de drogerij zijn.

De bekendheid als coureur bleek later wel gunstig voor zijn bedrijf. Zakelijke contacten verliepen volgens Hartog gemakkelijker en mensen hadden sneller vertrouwen in hem. Toch bleef racen voor hem een hobby. In 1981 besloot Hartog definitief te stoppen. De druk om te presteren was in de jaren daarvoor steeds groter geworden. Na zijn laatste race voelde hij vooral opluchting. “Ik voelde me zo vrij als een vogeltje. Wat was ik bevrijd.”

Grasdrogerij loslaten

Met zijn broer Piet nam Will het bedrijf over. Ook zijn zoons werkten in het bedrijf, maar kozen later voor een andere richting. Negen jaar geleden verkocht hij het bedrijf. Hij bleef daarna nog twee jaar intensief betrokken en vervolgens als adviseur op de achtergrond. Het loslaten van het bedrijf was aanvankelijk moeilijk.

Inmiddels staan zijn kinderen en zes kleinkinderen centraal. Daarnaast brengt Will tijd door op de boerderij van zijn vrouw in Thailand, waar hij helpt met het zaaien en oogsten. Ook de motorsport is nog altijd onderdeel van zijn leven. De TT van Assen bezoekt hij ieder jaar. Een jaar geleden reed hij tijdens een speciale parade voor oud-coureurs nog tien ronden over het circuit. Op de openbare weg rijdt hij niet meer.

“Assen is voor mij iets aparts. Dat is de heilige graal”, zegt Hartog. En hoewel de grasdrogerij inmiddels achter hem ligt, is de ondernemer nog altijd actief. Voor de komende jaren heeft hij één duidelijk doel: honderd worden. „We gaan gewoon door.”