De 14-jarige Dani uit Westwoud kwam drie jaar geleden door messteken om het leven. De aanleiding was een ruzie over kleding. Gisteren kwam het tot een pijnlijke confrontatie tussen de dader en Uzma, de zus van Dani. “Het was heel heftig.”
Het steekincident vlak bij middelbare school Oscar Romero schokte eind oktober 2022 heel West-Friesland. Het schoolplein vulde zich met tranen en bloemen, in zijn woonplaats Westwoud werd een condoleanceregister veelvuldig ondertekend en een indrukwekkende stille tocht in Hoorn trok honderden deelnemers. De dader, een toen 16-jarige jongen uit Purmerend, werd veroordeeld tot 14 maanden cel en jeugd-TBS. Een kledingruil bleek de aanleiding te zijn van de ruzie.
Gisteren werd in de rechtbank van Alkmaar bepaald dat de jeugd-TBS met een jaar wordt verlengd. Uzma voelt er weinig bij. “Dat loopt volgend jaar af. Dan zijn we pas vier jaar verder. Vier jaar. En dan kan hij een toekomst opbouwen. Waar gaat het over? Het voelt heel oneerlijk dat hij nog een heel leven voor zich heeft, terwijl mijn broertje er niet meer is.”
Het voelt heel oneerlijk dat hij nog een heel leven voor zich heeft, terwijl mijn broertje er niet meer is”
Uzma Elahi – zus van Dani (14)
Ze zegt ‘mentaal kapot’ te zijn en heeft amper een oog dicht gedaan. In haar hoofd speelt de film van een dag eerder zich steeds weer opnieuw af. Want in tegenstelling tot eerdere zaken, kwam het nu tot een rechtstreekse confrontatie met de man, die het leven van haar, haar familie en nog zoveel meer mensen van zoveel glans beroofde.
“Hij draaide zich naar ons om, om zijn excuses aan te bieden”, haalt Uzma het moment terug. “Ik was voorbereid dat zoiets kon gaan gebeuren, maar toch had ik er niet op gerekend. Het contact was ineens direct, dat was heel heftig. Het voelde alsof ik op dat moment verlamd raakte, ik kon niet meer bewegen. Ik zag ook niets anders meer, alleen hem. Maar ik had wel het besef van: jij bent degene die dit allemaal heeft aangericht.”
Tekst gaat verder onder de foto.
De dader – Hassan Al D. – bood zijn excuses aan. “Ik dacht een soort van kwetsbaarheid te zien”, blikt Uzma terug. “Maar ik geloof hem niet. Zijn excuses zijn denk ik gebaseerd op waar hij nu zit, op het leven dat hij moet leiden in de gevangenis. Zo voel ik dat.”
Uzma beet de dader felle woorden toe, kreten die zijn geboren uit een mix van woede, verdriet en onmacht. “Wees niet bang, ik ga geen gekke dingen doen.”
Al drie jaar zonder Dani
Drie jaar al moet ze het nu doen zonder haar broertje. “Hij was zó lief. Ik ken niemand in mijn leven die zo met mij is geweest, zoals hij was”, vertelde ze eerder al eens.
De dagen voelen nog altijd als een zware deken. Voor haar én voor haar familie. “Het gemis wordt alleen maar groter. Dit had nooit mogen gebeuren. Mijn broertje hoort gewoon in mijn leven te zijn. Hoe meer tijd er voorbij gaat, hoe meer het een herinnering wordt. Dat vind ik heel eng. Dat ik straks bijvoorbeeld niet meer weet hoe zijn stem klonk.”
Hoe zwaar ze het ook heeft, ze strijdt voor in ieder geval één ding: “Ik wil dat er zo lang mogelijk over hem gesproken wordt.”
