Er valt tegenwoordig ontzettend veel te kiezen. En ik heb zelden zo weinig vertrouwen gehad dat ik het goede kies. Het zijn juist de kleine beslissingen die blijven haken. Een energiecontract. Een zorgverzekering. Een abonnement dat ooit tijdelijk was, maar inmiddels tot de vaste lasten behoort.
Kiezen is een vak geworden.
Je moet vergelijken, afwegen, doorrekenen en vooral veel lezen. Filters aan, filters uit. Wie verkeerd kiest, kan nauwelijks nog iemand anders de schuld geven. Alle informatie staat immers ergens. In de kleine lettertjes, achter een pijltje of onder ‘Meer informatie’.
Neem de zorgverzekering.
Aan het eind van het jaar, precies wanneer we ons bezighouden met kerstboom, familie, gezelligheid en vrede op aarde, moeten we ineens bepalen of we willen overstappen.
Mijn hemel, om in kerstsferen te blijven.
Ieder jaar neem ik me voor het nu eens serieus aan te pakken. Laptop open, koffie erbij, vergelijkingssite. Een halfuur later heb ik vijf tabbladen openstaan en verlang ik terug naar de polis die ik al heb.
Als man weet ik van één voorziening vrij zeker dat ik die niet nodig zal hebben: hulp bij zwangerschap en bevalling.
Dat schiet lekker op.
En dan de tandartsverzekering. Sinds ik regelmatig bij de mondhygiëniste kom, poets ik voorbeeldig. Niet alleen vanwege mijn gebit, maar ook omdat ik geen zin heb daar op mijn donder te krijgen.
Maar moet ik me ervoor verzekeren? Dat hangt ervan af wat mijn gebit volgend jaar van plan is. Als ik dat wist, hoefde ik geen verzekering.
Na veel vergelijken, rekenen en twijfelen doe ik wat waarschijnlijk meer mensen doen.
Ik blijf gewoon zitten waar ik zat.
Bij energie wordt het niet eenvoudiger.
Vast, variabel of dynamisch? Voor een verantwoord antwoord hoef je alleen maar te weten hoe oorlogen, wereldeconomie, gasvoorraden, het weer en kabinetsbeleid zich de komende jaren ontwikkelen.
Ik beschik helaas niet over een rechtstreekse telefoonlijn met wereldleiders.
Dus kies ik op basis van informatie, verwachtingen en gevoel. Of dat verstandig was, hoor ik achteraf.
Vroeger was het overzichtelijker. Voor de telefoon was er de PTT. Wilde je een andere aanbieder, dan had je pech. Die was er niet.
Dat beperkte de keuze, maar ook de tijd die je aan vergelijken kwijt was.
Nu hebben we vergelijkingssites. En reviews natuurlijk.
Vier komma twee sterren uit 1.300 beoordelingen. Of die andere aanbieder met 4,7 sterren uit zeventien? Dan ontdek je één recensie van iemand die de klantenservice een schande vindt en drie andere van mensen die hem fantastisch vinden.
Na een halfuur weet je meer en begrijp je minder.
We noemen dat keuzevrijheid. Een prachtig woord. Alleen wordt er zelden bij verteld hoeveel vrije avonden je ervoor moet inleveren.
Want als er twintig mogelijkheden zijn en jij kiest nummer zeven, terwijl nummer twaalf achteraf beter blijkt, heb je het zelf verkeerd gedaan. Je had het kunnen weten. Het stond erbij.
Misschien verlangen we soms niet naar nóg meer keuze, maar naar iemand die zegt: neem deze maar. Prima ding.
Niet de beste zorgverzekering. Niet het slimste energiecontract. Niet de keuze waarmee ik volgens de vergelijkingssite 83 euro per jaar bespaar.
Gewoon eentje waarvan ik over een jaar kan zeggen: niks mis mee.
Misschien is goed genoeg wel de beste keuze.


