Neem van mij aan dat ik niet aan het slijmen ben wanneer ik raadsleden een pluimpje geef. Wanneer ik een pluimpje geef, dan meen ik dat ook oprecht. Het omgekeerde doe ik ook met behoorlijke oprechtheid. Het levert me af en toe een vriendelijk knikje op en af en toe mag ik met enige voldoening waarnemen dat een afkeurende opmerking wordt beloond met moeizame of totaal uitblijvende groet. Ik beoordeel wekelijks het werk van raadsleden in een column omdat ik vind dat hun werk ontzettend belangrijk is.
Ik ben ook inwoner van de stad Hoorn en raadsleden zijn druk bezig deze stad te verrassen met hun unieke inzichten over mooie steden. Leefbare steden voor als het kan – zo moeten we aannemen – alle inwoners. Dat is echter nagenoeg onmogelijk. In een complexe samenleving is het ondoenlijk om te voorkomen dat het voordeel van de een nooit het nadeel van een ander kan zijn.
In het gunstigste geval kent elke politieke beslissing een minimum aantal getroffen burgers. Daarbij zij ook opgemerkt dat de ene burger een stuk gevoeliger is dan een ander. Bovendien is er ook verschil in reacties van getroffenen. Zo bestaan er burgers die vanuit de vrees een stukje vergezicht te kunnen verliezen vanuit een zolderraampje wanneer nieuwbouw wordt voorgenomen desnoods tot en met de hoogste rechtbank procederen om dat tegen te houden, terwijl er ook burgers getroffen kunnen worden door echte overlast, die echter met enig zuchten wordt ondergaan.
Politici in Hoorn hebben ogen en oren, ga daar maar gerust van uit. Er zijn politici die vrezen, dat hoe intensief deze zintuigen ook worden gebruikt, zij helaas nog geluiden en beelden mislopen, terwijl weer anderen al dik tevreden zijn, wanneer zij iemand tegenkomen die toevallig hetzelfde ongemak of dierbare wens heeft als hij/zij zelf en daar luidkeels kond van doen.
En dan het liefst met het kreetversterkende argument dat dit ongemak of deze wens wordt gedeeld door de hele Hoornse burgerij. Omdat geen enkele Hoornse fractie ook maar in de buurt komt van een meerderheid, zal in commissie- en raadsvergaderingen moeten worden besloten welke ongemakken en wensen het verdienen om er bestuurlijke aandacht aan te schenken.
Als columnist sta ik aan de zijlijn dit proces gade te slaan en te proberen uit te maken of de inbreng van onze 35 raadleden leiden tot een acceptabele aanpak. Voor mij geldt al leidraad altijd de vraag: oja, is dat zo? Dan kan wel eens een lastige vraag zijn, mag ik af en toe ervaren bij reacties van mevrouw Grosthuizen op deze vraag. Wat ik gelukkig echt heb waargenomen, is dat onze Hoornse politici deze vraag ook in grote meerderheid bezigen en dat stelt mij gerust.
Maar de vraag stellen en er ook toe in staat zijn de juiste antwoorden te vinden lijkt mij vooral voor onze kleine fracties moeilijker dan voor de grotere fracties. We hebben tijden gekend dat de grootste fracties ook leden kenden die een beetje meereden op een grote bagagedrager. Daar is tegenwoordig minder van te zien.
Ik heb ook ontdekt dat tussen de kleinere fracties steeds vaker intensieve samenspraak bestaat. Men zoekt elkaar vaker op voor overleg en samenwerking en ik hoop dat dit zich op een voor de stad nuttige manier vertaalt in beoordeling van raadsvoorstellen. Ik moet denken aan de vergelijking met de zwaaiende slinger. De beweging naar grotere versnippering zou zomaar langzaamaan weer toe kunnen zijn aan bewegen naar samensmelting. Natuurlijk blijven er politici die een onwrikbare agenda beheren met in beton gegoten zekerheden.
Uiteraard denk ik dan meteen aan FvD met hun blinde vlek voor fascisme maar ook aan SP en PvdD, die in de laatste raadsvergaderingen in hun moties iets van hun bestaansgrond verwerkten. Het feit dat de moties niet voldoende stemmen scoorden zal absoluut niets aan hun principes veranderen, maar hun bereidheid om met andere fracties over zaken die minder de kern van hun bestaan raken overeen te komen zal niet zijn aangetast.
We staan nog aan het begin van deze raadsperiode. Er zijn nog geen overloopacties geweest en ook afsplitsingen zijn niet aan de orde. Het is misschien een wilde gok om te voorspellen dat dit deze periode ook minder zal gebeuren, maar dat samengaan van fracties zal plaatsvinden, daar zou ik zelfs geld op durven inzetten. Dat is een dikke pluim waard.
Disclaimer: De inhoud van de column is uitsluitend voor rekening van de auteur. Streekomroep West-Friesland is niet ge- of verbonden aan een politieke partij of welke politieke richting dan ook, maar geheel autonoom en onafhankelijk.