Hoorn. Stad van pakhuizen, koopvaarders en goed getapt bier. En sinds kort ook met een nieuwe kastelein die sommige stamgasten alleen kennen via hun browsergeschiedenis. Daphne Laat, voormalig actrice in ‘adult movies’, is de nieuwe eigenaar van café Viera. En jawel — dat is precies de kroeg waar ooit een filmscène met haar werd opgenomen. Een vorm van nostalgie, of gewoon een slimme investering?

Het nieuws sloeg in als een rondje op kosten van de zaak. Niet omdat het iets zegt over de toekomst van de binnenstad, maar omdat het heerlijk wegleest — telefoon op stil, niemand die meekijkt. Binnen no-time stond het bovenaan als best gelezen artikel op de lokale streekomroep. Gemeentepolitiek? Het weer? Nee hoor. Seks verkoopt. Altijd al gedaan. Geen subsidie nodig.

Uit onderzoek blijkt dat 90 procent van de jongens tussen de 16 en 20 weleens porno kijkt. Bij meisjes is dat 54 procent — en slechts een klein deel doet dat regelmatig. Ook bij volwassenen is het allang geen obscuur tijdverdrijf meer: 71 procent van de mannen kijkt maandelijks, tegenover 29 procent van de vrouwen. Dus ja, onder jongens en mannen is porno gewoon mainstream. Onder meisjes en vrouwen minder. Maar ongemakkelijk? Dat blijft het voor bijna iedereen. We kijken — maar erover praten? Liever niet.

Want we doen alsof het iets is voor ‘anderen’. We fluisteren, lachen bij de koffieautomaat — en doen alsof we verbaasd zijn. Terwijl die verbazing vaak een vorm van schaamte is in een net jasje. Misschien zelfs met gepoetste schoenen op het morele tapijt.

En dan staat daar iemand die je herkent van… ja, dáárvan — achter de tap, met een dienblad in haar hand. Je weet ineens niet meer waar je moet kijken. Het scherm dat eerst voor afstand en anonimiteit zorgde, is weg. Wat overblijft, is een onverwachte spiegel. Zij is niet het ongemakkelijke deel van het verhaal. Dat ben je zelf.

Ook ik merk het. Terwijl ik probeer haar als kastelein voor me te zien, springt automatisch een ander beeld op. Eentje met minder kleding en meer… regieaanwijzingen. Blijkbaar is mijn brein minder discreet dan ik had gehoopt.

Precies dáár wringt het. Niet in haar verleden, maar in hoe wij daarmee omgaan. Want laten we eerlijk zijn: was Daphne een man geweest, dan was het verhaal waarschijnlijk anders geland. Stoer. Ondernemend. “Van set naar tap!” — dat zou de kop zijn geweest. Maar een vrouw? Die krijgt eerst een morele keuring voordat ze een pils mag tappen.

We roepen om vrijheid, maar zodra die ineens een gezicht krijgt, naast je staat, beginnen we te schuiven op onze barkruk. Dan moeten onze ideeën over fatsoen, seks en succes opeens samen in één glas passen. En dat schuimt over.

Misschien is een café wel de eerlijkste plek die er is. Geen filters, geen likes — gewoon mensen, bitterballen en verhalen. Daar mogen maskers af. Al helemaal als je weet dat een groot deel van de kroegbezoekers weleens op een link naar haar vorige werk heeft geklikt.

Ik loop binnenkort vast even binnen. Niet om te gluren, maar om een glas te heffen. Op moed. Op tweede kansen voor iedereen. En op het leven — zoals het is.

Proost!