Sanders Zomeravond: Onrecht kan actievoerder Merve Kaçmış nooit naast haar neerleggen

De 29-jarige Bovenkarspelse Merve is een zelfbenoemde kritische burger. Dit jaar staat ze iedere maand op de Roode Steen om te protesteren tegen het standbeeld van J.P Coen. Maar haar rol als kritisch burger vult ze op veel meer manieren in. “Ik ben heel veel bezig met mensenrechten. Niet alleen maar tijdens de protesten. Dat is wel wat heel veel mensen zien natuurlijk. Maar ik doe ook veel vrijwilligerswerk. Overal waar ik mensen kan helpen, probeer ik mensen te helpen.” 

De behoefte om een kritische burger te worden komt uit haar middelbare schooltijd. Merve’s grootouders kwamen als gastarbeider uit Turkije naar Nederland. Op haar middelbare school kreeg ze voor het eerste te maken met de ongelijke behandeling die Turkse Nederlanders ervaren. “Er waren docenten die opmerkingen over Turken en Marokkanen maakte in de klas. Dat ze voornamelijk een crimineel pad bewandelen. Ik was toen veertien of vijftien. Ik ben ook Turk, mijn vriendin is Marokkaans dacht ik toen. Wij zijn geen criminelen.”

De docenten daarop aanspreken groeide uit in het opbouwen van kennis over het onderwerp. En opzoek gaan naar mensen die hetzelfde meemaken. Wat resulteerde in het oprichten van een eigen stichting die zich actief inzet tegen racisme en discriminatie.

Tekst gaat door onder de video

Ze staat altijd aan als het gaat om onrecht. “Het is niet iets dat ik aan of uit kan zetten. Als ik hier naar buiten loop en ik zie iets gebeuren dan voel ik dat ik daar iets van moet zeggen. Of moet helpen. Ik kan niet toekijken en vinden dat het niet mijn probleem is.” 

Een demonstratie is niet voor de lol

Stichting We Promise is meer dan alleen een protest groep. “We gaan heel vaak in gesprek. We geven voorlichtingen en trainingen. Maar dat is minder zichtbaar. Dus mensen zien ons vaak alleen tijdens een protest. Een demonstratie doe je niet voor de lol, tegenover bozen mensen staan is nooit leuk.” 

Het aankaarten van problemen rond racisme en discriminatie is een groot onderdeel van het werk dat Merve doet. Omdat de stichting heel zichtbaar is in het publieke debat weten mensen ze te vinden. “We zijn geen meldpunt. Maar we krijgen best wel wat mailtjes van mensen die tegen ongelijkheid aanlopen. We krijgen vaak de vraag, ‘Hier op school of bij mijn werk is dit gebeurd, maar ik kan niet terecht bij mijn werk of school. Kunnen jullie iets betekenen voor mij?’ En dan gaan we op gesprek. Daar maken we dan afspraken. Soms verandert beleid, soms wordt iemand aangenomen die gaat monitoren. En soms gebeurt er niets.”