De opvang van asielzoekers in Ter Apel loopt weer gigantisch uit de hand en dat gaat alleen nog maar erger worden in de komende tijd, wanneer de Europese afspraken rond opvang van mensen uit onleefbare gebieden in werking treden. De opvang van mensen die naar Ter Apel zijn geloodst zou helemaal niet meer dramatisch zijn, wanneer 250 van de 342 Nederlandse gemeenten hun verantwoordelijkheid ook zouden nemen om opvang binnen de eigen gemeentegrenzen te regelen. Dat doen ze niet. Ik probeer me in te denken hoe de gemiddelde burger in Ter Apel aankijkt tegen de bewoners van die gemeenten.
Ik ben een inwoner van de gemeente Hoorn en ik vraag me nu af of ik een Ter Apeler recht in de ogen durf te kijken. Ik ben van nature geen lefgozer en wanneer er in mijn achterhoofd het besef leeft, dat ik me ergens best wel voor mag schamen, dan lukt het me absoluut van geen kant om staalhard te zeggen, dat onze stad niets te verwijten valt. Ik ben best wel democraat, maar ik kan het niet over mijn lippen krijgen door glashard te stellen dat 250 van de 342 betekent dat er dus een verhouding is van 250 tegen 92 en dat dit volgens Bartjens gewoon een democratische meerderheid is.
Gadverdamme, denk ik menigmaal (met vaak ook andere klinkers), wanneer dit weer eens duidelijk wordt in het nieuws. Dat asociaal rechts een veel makkelijker toegang blijkt te hebben tot het ontwikkelen van gevoel wordt dagelijks bewezen. Primitief chimpanseeclandenken kenmerkt onze natie. En nu moet ik me afvragen met hoeveel trots ik nog mag uitspreken dat ik een burger ben van de stad Hoorn. Ik heb mij via dit medium behoorlijk uitgesproken tegen het verfoeilijke uitsluitdenken van diverse Hoornse raadsleden en dat zou een reden kunnen zijn dat ik een burger uit de nationale opvanggemeente zonder schaamte zou kunnen tegenkomen, maar ik heb ook veelvuldig betoogd dat ik van harte inwoner van Hoorn ben.
Hoezeer dienen wij ons te schamen voor onze gemeente? Kunnen we het argument aandragen dat we onlangs wel 50 asielzoekers hebben opgevangen in een noodlocatie, die er ondanks protesten van domgemaakte inwoners toch maar kwam? En dat we ook een aantal Oekraïense vluchtelingen herbergen? De eerlijke verdeling van de asielzoekers en statushouders over de 342 gemeenten wijst op de opdracht om er niet 50, maar 399 op te vangen. We hebben dus één achtste deel gerealiseerd. En het ziet er nog niet naar uit dat dit binnenkort wel gaat gebeuren. De raad heeft in meerderheid gekozen voor een opvangvariant, waarvan duidelijk was, dat daar voorlopig niks kan worden gerealiseerd. Tegen alternatieve voorstellen op Hoornse bodem is tot nu toe effectief opgetreden, zelfs zonder vuurwerk en brandbommen. Dat heet nu: even een tijdje alles nauwkeurig op een rijtje zetten.
Maar, zal ik misschien tegen de steeds cynischer grijnzende Ter Apeler zeggen, we zijn nu een nieuw college aan het vormen, zonder naar fascisme stinkende fracties. Dus er gloort hoop! Om voorts met de mond vol tanden te staan wanneer de ter Apeler vraagt op welke termijn Hoorn de onmogelijke situatie in zijn gemeente gaat helpen verlichten. Of de Ter Apeler vindt dat Hoorn zich lafhartig heeft opgesteld, wil ik weten. De gekwelde Groninger zal dat ongetwijfeld bevestigen. Hoe lafhartig blijft Hoorn nog? Doorgaans weet ik me wel uit diverse situaties uit te lullen, maar ik heb nu geen idee in welke zinsconstructies ik me moet kronkelen.
Ons college doet daar wel pogingen toe. Zij hebben de minister al schriftelijk duidelijk moeten maken wat men van Hoorn kan verwachten, maar het is een armzalige poging. Lees maar na in de reactie naar de minister op 4 mei van dit jaar: ‘Gemeente Hoorn erkent dat nog niet volledig aan de wettelijke taak uit het verdeelbesluit van 20 december 2024 is voldaan. Tegelijk laat Hoorn met de tijdelijke opvang aan de Johannes Poststraat, het lopende locatieonderzoek en de voortgezette inzet op een structurele en duurzame oplossing zien dat de gemeente actief en aantoonbaar werkt aan verdere invulling van deze taak.’
Ik zorg er de komende tijd voor geen enkele inwoner uit Ter Apel tegen te komen. Ik voel me als Hoornaar diep beschaamd.
Disclaimer: De inhoud van de column is uitsluitend voor rekening van de auteur. Streekomroep West-Friesland is niet ge- of verbonden aan een politieke partij of welke politieke richting dan ook, maar geheel autonoom en onafhankelijk.