Toen ik op de middelbare school zat, hoorde je er in sommige kringen pas echt bij als je een baard liet staan, een pijp rookte en naar jazzmuziek luisterde. De pijp ging overigens vaker uit dan dat hij brandde, maar wij vonden onszelf er niet minder interessant om. Tijdens onze bijeenkomsten losten we moeiteloos alle wereldproblemen op. Tenminste, dat dachten we. Achteraf kan ik daar alleen maar om glimlachen.

Vorige week las ik een artikel over de manosphere. Een online wereld die jongens voorhoudt hoe ze gespierder, aantrekkelijker, succesvoller en rijker kunnen worden.

Blijkbaar is het verlangen om erbij te horen van alle tijden. In mijn jeugd waren er alleen nog geen algoritmes die ons ieder moment vertelden dat we eigenlijk nog niet af waren.

Eén zin uit dat artikel verraste me: „We moeten de jongens een beetje laten ontspannen.” De boodschap van de manosphere luidt namelijk meestal precies andersom:

Je moet harder. Beter. Sterker. Succesvoller.

Altijd.

Je moet vroeg opstaan, veel verdienen, strak trainen, nooit twijfelen en vooral niet te veel voelen. Voor sommigen gaat dat zelfs zo ver dat ze zich storten op looksmaxxing: het eindeloos proberen hun uiterlijk te verbeteren, soms zelfs met een hamer om hun kaaklijn te ‘optimaliseren’.

Alsof het leven een wedstrijd is waarin voortdurend punten worden uitgedeeld. Alleen weet niemand precies wie de scheidsrechter is. Hier in West-Friesland zeggen we liever: “Doen maar gewoôn, den doen je al gek genog.” Misschien is dat zo gek nog niet.

Iedere tijd heeft zijn eigen manier om onzekerheid te camoufleren. Vroeger met een pak met brede schouders. Tegenwoordig laat je je leiden door een influencer met miljoenen volgers.

De methode verandert. De onzekerheid blijft dezelfde.

Al eeuwen proberen mensen hun onzekerheden te verhullen. En juist daardoor vestigen ze er vaak de aandacht op. De een wil belangrijker lijken dan hij zich voelt. De ander slimmer. Rijker. Succesvoller. Langer. Slanker. Stoerder.

We hebben allemaal wel iets waarvan we denken dat het beter zou moeten zijn.

De manosphere heeft van onzekerheid een verdienmodel gemaakt. Ze verkoopt geen mannelijkheid, maar exploiteert het gevoel dat je tekortschiet. En de oplossing? Die betaal je bij voorkeur in maandelijkse termijnen.

Sommige mensen jagen hun hele leven op een ideaal dat steeds verder voor hen uitloopt. Nog meer geld. Nog meer status. Nog meer spieren. Nog meer aanzien. Het enige wat niet groter lijkt te worden, is de tevredenheid. En steeds weer dat knagende gevoel dat het nog niet genoeg is. In de wereld van de manosphere wordt dat als ambitie verkocht. Aan mensen die tevreden zijn met zichzelf, valt immers geen cent te verdienen.

De gelukkigste mensen die ik heb ontmoet, waren zelden degenen die alles hadden bereikt. Vaker waren het degenen die vrede met zichzelf hadden gesloten door te aanvaarden dat zij niet alles zouden bereiken wat zij ooit hadden nagestreefd.

Volwassen worden begint volgens mij niet met harder werken aan jezelf. Maar met accepteren dat je geen project bent dat voortdurend geoptimaliseerd moet worden.

Misschien begint het met jezelf een beetje laten ontspannen.