Je kunt zeggen wat je wilt, maar in Hoorn zijn verrekt mooie plekjes om te vertoeven. Mevrouw Grosthuizen heeft me ervan overtuigd dat het voor mijn eigen gezondheid een stuk beter is wanneer ik wat minder mijn kapotte voeten hun zin geef en ze iets meer aan het werk zet. Op mijn manier wandel ik met haar mee. Onderweg sis ik mijn protesterende onderbenen regelmatig toe dat ze hun kop moeten houden en gewoon moeten doorlopen.
De wandelingetjes brengen ons langs diverse plekken in de stad. Regelmatig doorkruisen we het Dwaalpark en dan passeren we de plek waar ik ooit met mijn leerlingen een rijtje boompjes heb neergezet tijdens een Nationale Boomplantdag. Het zijn flinke jongens geworden, die bomen dus. In de tijd dat ik in Hoorn woon, zijn er nog meer boomvolle plekken ontstaan met wandel- en fietspaadjes. Ook daar tikt regelmatig mijn onafscheidelijk geworden wandelstok enigszins saai klinkende ritmes. Maar de mooiste plek om de verplichte hoeveelheid voetstappen te scoren, vinden we het nu nog steeds nieuwe fiets- en wandelpad langs het Stadsstrand en het Markermeer.
Ook onze kleinkinderen kennen nu het Stadsstrand en opa en oma Grosthuizen hebben daar al menig zandkasteeltje met grachtje en kanaaltje naar het meer helpen scheppen. Het gekke is dat we op het moment dat we daar lopen of zitten niet meer het gevoel hebben dat het allemaal gisteren pas klaar was. Het is er allemaal nog pas, maar het ligt daar met een vanzelfsprekendheid alsof het gewoon zo hoort en zo hoort het natuurlijk ook. Deze en andere plekjes zijn niet altijd zomaar ontstaan. Er is beleid aan voorafgegaan.
Ik denk af en toe terug aan de periode voordat alles klaar was. In het begin van deze eeuw maakte ik nog deel uit van het agendagroepje van Leefbaarheid Grote Waal en toen werd het briljante idee geopperd om een of meer steigertjes aan te leggen langs de dijk van het Markermeer, opdat men zich vanaf die plekjes kon recreëren. Daarna ontstond in Hoorn het idee voor een echt stadsstrand met nog veel meer voordelen. Ik volgde in die tijd al de activiteiten van de Hoornse gemeenteraad, maar wanneer ik terugkijk op de aanlooptijd en de eindeloze discussies die er waren eer de eerste schop de grond in ging, dan zou ik absoluut niet meer scherp kunnen krijgen waarom dat zo stroperig ging, welke fracties toen sneller wilden gaan en welke vanwege de kosten toch wat meer aan de rem wilden hangen of waar de knelpunten in Hoorn, West-Friesland of bij het Hoogheemraadschap eerst moesten worden opgelost.
Elk project dat de stad aantrekkelijker, noodzakelijk groener en leefbaarder moet maken, zal door raadsfracties worden overwogen en wel of niet ook uitgevoerd. Elk project zal van diverse kanten worden bekeken. Het mooist zijn natuurlijk die projecten die vanuit de bewoners zelf zijn ontsproten. Dan is het zaak als fractie om daarvan zo goed mogelijk in te schatten hoe haalbaar het is. Is het verhaal rondom de wenselijkheid kansrijk binnen de coalitie en krijg je daar oppositie bij aangehaakt? Hoe gaat een fractie reageren wanneer de ontwikkeling van het idee tot uitvoering zich voortzet wanneer je als fractie geen deel meer uitmaakt van een coalitie? Moet je daar dan ook oppositie tegen gaan voeren?
We kennen het begrip ‘Poort van Hoorn’ ook al een aantal raadsperiodes. Hoe voelt het wanneer een wethouder van een heel andere fractie de feestelijke opening gaat verrichten van iets waar die fractie twee raadsperiodes hartstikke tegen was? Door wie zal er feestelijk een flesje wijn worden opengetrokken bij de opening van een tunneltje naar de binnenstad toe?
Na nog een aantal jaren wordt het minder belangrijk wie bijvoorbeeld het stadsstrand heeft bedacht. Bij de eerstvolgende raadsverkiezingen kun je de exacte bijdrage van de meest actieve stadsstrandfractie niet meer gebruiken. Over vier jaar heeft het stadsstrand er altijd al gelegen. Nog een periode verder en dan zijn er raadsleden die mogelijkheden zien om die ruimte met al dat groen en water, dat toch heel wat onderhoud vergt, heel anders te gaan indelen. Maar intussen zullen mijn Via Gladiolavoeten, aangespoord door mevrouw Grosthuizen, langs al dat moois blijven sjokken en zolang ik Hoorn zo mooi blijf vinden, zal ik dat niet zo’n ramp vinden.
Disclaimer: De inhoud van de column is uitsluitend voor rekening van de auteur. Streekomroep West-Friesland is niet ge- of verbonden aan een politieke partij of welke politieke richting dan ook, maar geheel autonoom en onafhankelijk.