Ik zou mijn columns eigenlijk meestal moeten beginnen met de waarschuwing: pas op! Nu volgt een mening! Daar had ik in 1999 mee moeten beginnen natuurlijk, maar ik heb jarenlang gedacht dat men het wel door zou hebben met een column te maken te hebben. Voor alle zekerheid heb ik een korte poging gedaan om te achterhalen wat een column nu precies is en of er vaste regels aan dit soort proza zijn verbonden. Die regels zijn er niet.
Alleen al het feit dat een stukje tekst door een vaste schrijver met regelmaat verschijnt, maakt het tot een column. En de columnist heeft enige vrijheid om zijn hoekje tekst in te vullen. Ik las zelfs in een uitleg: ‘Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.’ (Wikipedia)
Nu is het beledigen of kwetsen in columns niet een bezigheid waaraan ik grote voldoening tracht te ontlenen. Wel is het gebeurd dat ik een verontwaardigde reactie ontlokte, waardoor ik het feestelijke gevoel kreeg dat de column geslaagd was. Humor heb ik ook wel eens uitgeprobeerd, en ook wanneer dat werd herkend, was mijn dag goed.
Misschien iets te vaak gebruik ik de column om mijn zorg of ergernis te uiten over de manier waarop vooral in Hoorn politiek wordt bedreven. Ik denk van mijzelf namelijk dat een zuivere vorm van democratie ontzettend belangrijk is en ik ken mijzelf af en toe de vaardigheid toe om te zien wanneer die in het gedrang komt. Het is nu eenmaal wat moeilijker om op vrolijke toon democratisch vandalisme te beschrijven.
Verklaar me gerust voor gek, maar ook wanneer ik niet eens in de buurt ben van Hoorn, houd ik de behoefte iets te melden over het democratische spel van de Hoornse gemeenteraad. Deze week bereikten mij de berichten over de afgelopen vergadering van de raad, waarin de conclusies van het onderzoek naar het kunnen samenstellen van een college besproken werden.
Het prachtige idee dat de twee grootste fracties samen een stabiele factor zouden kunnen vormen voor een bestuurlijk orgaan, werd onderuitgehaald. Marion van der Bijl van PRO maakte gehakt van het idee en Chris de Meij van Hart van Hoorn speelde een stukje vermoorde onschuld en kwam met het verwijt dat zij zomaar een kwart van de kiezers opzij zette.
Die Chris toch! Zou hij echt ook maar een halve seconde een vruchtbare samenwerking met PRO, die staat voor alles waartegen zijn fractie in de verkiezingsstrijd zo fel strijd leverde, voor mogelijk hebben gehouden? Ben je gek! Chris weet precies wat dat kwart van de Hoornse bevolking graag wil. Niet alleen tijdens de campagneperiode voor de raadsverkiezingen, maar al lang daarvoor heeft hij elke kans aangegrepen om mensen aan te sporen mee te gaan in de gruwelijke verhalen die een witgekuifde voorganger graag oppompt om daar verkiezingswinst mee te scoren. De mensen in de stad weten bij wie ze terecht kunnen met echt en opgeklopt leed. Je kunt gerust stellen dat PRO de dankbare tegenpool vormt voor zijn politieke groepje.
Dat de andere raadsfracties ook niet allemaal meteen mee willen gaan in zijn verontwaardiging over het feit dat hij is afgewezen door de andere grote partij, die toch echt wel tegen de tweehonderd stemmen minder scoorde, blijkt doordat de motie van Marion om zelf maar onderhandelingen te gaan beginnen om tot een stevig college te komen dat de echte problemen van de stad wil aanpakken, een ruime meerderheid kreeg.
Kijk, zo werkt democratie ook, en aan de toeschouwers is het om na te gaan of dit in lijn is met de principes van echte democratie. En als columnist die in de afgelopen jaren de club van Chris nogal kritisch volgde, waag ik te zeggen dat dit inderdaad het geval is. Het motorblok PRO, Hoorn Lokaal, D66 en CDA gaat op zoek naar mogelijkheden om het formatiewerk te klaren.
Humor? Natuurlijk wel! Bij de act van Chris moet ik denken aan de act van een clown die vergeefs probeert zijn paraplu te openen nadat hij alle baleinen heeft verwijderd en nu met een sip gezicht naar de regen staat te kijken. Misschien is het niet netjes om over de uitlatingen van Chris pret te maken, maar ja, ik kan het niet laten en een columnist heeft die vrijheid, zolang het soort achterban van Chris het niet voor het zeggen krijgt.
Disclaimer: De inhoud van de column is uitsluitend voor rekening van de auteur. Streekomroep West-Friesland is niet ge- of verbonden aan een politieke partij of welke politieke richting dan ook, maar geheel autonoom en onafhankelijk.