Ik las laatst weer iets over Duane Eddy. Misschien geen naam die bij iedereen een belletje doet rinkelen, maar gitaristen weten beter. Met zijn zware, galmende gitaargeluid beïnvloedde hij talloze muzikanten. Ook de Beatles en andere bands uit de jaren zestig. Hij bracht bij mij even die tijd terug van brommers, danscafés en rock-’n-roll.

En daarmee ook een herinnering die in West-Friesland blijft rondzingen.

Op 6 juni 1964 stonden The Beatles in Blokker. Voor veel mensen in West-Friesland voelt dat nog steeds alsof het gisteren was. Er lopen hier nog altijd mannen en vrouwen rond die erbij waren. Die toen als gillende tienermeisjes in petticoats en jongens met vetkuiven en stropdassen in de menigte stonden. Die de chaos zagen, de politie, de opwinding van iets dat groter was dan een gewoon muziekoptreden.

Alsof Liverpool ineens tussen de akkers lag.

Die herinnering is in West-Friesland eigenlijk altijd blijven hangen. Muziek die ouders onrustig maakte en jongeren juist het gevoel gaf dat het leven niet ophield bij de straat waarin ze woonden.

Ik had er ook bij kunnen zijn.

Maar zoals dat gaat als je jong bent, waren er op dat moment andere dingen die belangrijker leken. Niet alles wat op jonge leeftijd verstandig lijkt, blijkt dat zestig jaar later nog te zijn.

Heb ik spijt dat ik er niet bij was?

Nou en of.

In de jaren daarna kreeg dat optreden bijna iets mythisch.

Niet alleen omdat The Beatles later de grootste popgroep ter wereld zouden worden, maar omdat die avond symbool stond voor iets dat veel groter was dan muziek alleen.

Er veranderde iets in de tijdgeest.

Tot dan toe klonk uit jukeboxen vooral rock-’n-roll. Muziek die niet netjes wilde zijn en juist daarom zo aantrekkelijk was voor jongeren.

Rock-’n-roll bracht beweging in een samenleving die jarenlang strak in het keurslijf had gelopen.

Maar in de jaren zestig begon er iets te verschuiven. Elvis Presley ging in militaire dienst. Buddy Holly kwam om bij een vliegtuigongeluk. Andere vroege rock-’n-rollsterren verdwenen langzaam uit beeld. En vanuit Engeland kwam een nieuwe muzikale golf opzetten.

Beatmuziek.

Net iets melodieuzer. Net iets moderner. Maar nog steeds met dezelfde energie van vrijheid en je afzetten tegen het oude.

En toen kwamen The Beatles naar Blokker.

Het moet voor West-Friesland bijna onwerkelijk hebben gevoeld. Een klein dorp in de polder waar ineens duizenden jongeren samenstroomden voor vier jongens uit Liverpool. Alsof de wereld heel even kleiner werd.

Wat misschien nog wel het meest bijzonder was: het gebeurde niet in Amsterdam of Rotterdam, maar gewoon in Blokker. Toen nog een ongedeeld dorp; de zelfstandige gemeente Blokker. Organisator Ben Essink wist het voor elkaar te krijgen. Zijn vader was de burgemeester. Daardoor gingen deuren open die voor anderen waarschijnlijk gesloten waren gebleven.

Soms hangt geschiedenis af van één iemand die denkt: waarom eigenlijk niet?

Het monument in Blokker herinnert daar nog altijd aan. En terecht. Want niemand kon toen vermoeden welke plek dat optreden later in het collectieve geheugen zou krijgen.

Maar hoewel het beattijdperk de rock-’n-roll naar de achtergrond duwde, verdween die vorm nooit echt. Rock-’n-roll was meer dan muziek. Het was een levensstijl. Een tijd waarin jongeren ontdekten dat ze een eigen generatie vormden. Met eigen kleding, eigen muziek en eigen dromen.

Misschien verklaart dat ook waarom rock-’n-roll nog altijd blijft terugkomen. In cafés. Op festivals. In oude jukeboxen. In mannen en vrouwen van ver boven de zeventig die nog steeds glimlachen zodra de eerste tonen van Elvis klinken.

Sommige muziek blijft bestaan, niet omdat die perfect is.

Maar omdat er een herinnering in zit.

Aan vrijheid.

Aan jeugd.

Aan een wereld vol belofte.

En misschien is dat ook waarom mensen het optreden van The Beatles in Blokker nog steeds niet vergeten zijn.

Niet alleen omdat daar een beroemde band stond.

Maar omdat een hele generatie daar voelde dat de tijd aan het veranderen was.

En dat begon in West-Friesland.