Geld voor voetbalschoenen was er eigenlijk niet, laat staan dat er contributie kon worden betaald. En toch stond de Hoornse voetballer Sontje Hansen afgelopen zondag op het WK in de Verenigde Staten met Curaçao tegenover Duitse wereldsterren. Zijn voetbalsprookje is er één uit duizenden.
Onder toeziend oog van moeder Sonaida maakte Sontje Hansen (24) afgelopen zondag in Houston zijn debuut op het grootste voetbaltoernooi ter wereld. Met het nietige Curaçao stond de speler van het Engelse Middlesbrough ineens tegenover Duitse wereldsterren als Neuer, Sané, Wirtz en Havertz.
De 7-1 nederlaag, en zijn wissel halverwege de wedstrijd, kan het humeur bij alles en iedereen van Curaçao nauwelijks verpesten. De aanwezigheid op het toernooi staat al bijna gelijk aan het winnen van de wereldtitel. “Ik ben zó trots op die jongens”, zegt Sonaida vanuit de Verenigde Staten.
‘Niet normaal voor iemand van 4 jaar’
Terug naar 20 jaar geleden. Rob van Drimmelen ziet hem nog staan, langs de lijn bij HSV Sport in Hoorn. De kleine Sontje, met de duim in zijn mond. Kijkend naar zijn oudere broer Ricky en zijn voetbalvrienden. Eigenlijk is hij dan nog te jong om mee te mogen doen, maar vooruit… voor de dan 4-jarige wordt een uitzondering gemaakt.
Sontje is niet te houden. Zijn talent is meteen onmiskenbaar. “Dat droop er vanaf. Hoe hij schoot, hoe hij al voorzetten gaf. Dat was niet normaal van iemand van 4 jaar”, zegt Van Drimmelen, destijds jeugdcoördinator bij HSV Sport.
Voetballen, voetballen, voetballen: Sontje doet niets liever. “Hij was niet van de velden af te slaan”, herinnert Sonaida Hansen zich. “Ik moest hem altijd ophalen, ook als het al donker was. In huis veranderden ook allerlei voorwerpen in een bal. Het was alléén maar voetbal.”
Er is alleen één probleem: geld. Of beter: een gebrek daaraan. Zijn moeder is dan al afgekeurd en moet twee jongens zien te onderhouden. Een flinke uitdaging voor een alleenstaande moeder. Geld voor voetbalschoenen of de contributie is er simpelweg niet. Gelukkig is er wel Stichting Leergeld West-Friesland, een organisatie die gezinnen met geldzorgen ondersteunt.
Voetbalschoenen en scheenbeschermers
Ze zorgen ervoor dat Sontje en zijn broer Ricky kunnen voetballen en betalen onder meer voetbalschoenen, scheenbeschermers en de contributie. “Dat is heel belangrijk geweest”, blikt Sonaida terug. “Later hebben ze ons ook geholpen met twee fietsen en iPads, die de jongens op school nodig hadden. Daar ben ik ze nog altijd dankbaar voor.”
Van Drimmelen herinnert zich het verhaal. “Ik ken wel 10 voorbeelden van kinderen bij de club die ook zo zijn geholpen. Als club zijn we er altijd alert op dat kinderen waar nodig worden geholpen om te kunnen voetballen. Zij mogen nooit de dupe worden.”
“Dit was altijd mijn droom, dat mijn zoon ooit voor Curaçao ging spelen”
Sonaida Hansen – moeder van Curaçao-speler Sontje Hansen
Hansen wordt uiteindelijk gescout door Ajax en komt via NEC in Engeland terecht. Hij doorloopt ook de Nederlandse jeugdteams, maar kiest uiteindelijk voor een interlandcarrière in het shirt van Curaçao. Een betere keuze had hij voor zijn moeder niet kunnen maken. “Dit was altijd mijn droom, dat mijn zoon ooit voor Curaçao ging spelen.”
Vorig jaar plaatste het eiland zich verrassend genoeg voor het WK, mét Sonaida Hansen op de tribune. Van de schijnwerpers op een bijveldje in Hoorn, naar schitteren voor het oog van de hele wereld. Het maakt het voetbalsprookje van Sontje compleet.
Van Drimmelen volgt de loopbaan van zijn oud-pupil op de voet. “Het is hem niet aan komen waaien. Ik heb hem geregeld zien lopen naar het station van Hoorn, om zo naar Ajax te gaan trainen. Daar doe je denk ik drie kwartier over.”
Sontje heeft zijn afkomst nooit verloochend. In 2019 – bij het 130-jarig bestaan van HSV Sport – ging hij graag op de foto met de jeugdspelers. En voor Stichting Leergeld haalde hij later geld op tijdens een actiedag, door ballen in een wasmachine te schieten. “Ik vond dat ik iets terug moest doen voor ze”, reageerde hij in Noordhollands Dagblad.
Emotionele reis
Door zijn talent, wilskracht én de hulp van Stichting Leergeld schopte hij het tot het WK. Voor zijn moeder is de reis naar de Verenigde Staten een emotionele, zeker gezien de strijd die ze in het verleden heeft moeten leveren.
Terugkijkend op de moeizame periodes, zegt ze: “Je wilt eigenlijk geen hulp vragen, maar nu adviseer ik mensen die het nodig hebben om het wél te doen. Het is beter om je trots soms aan de kant te zetten. Dat brengt je veel verder.”